Historie bez skarpetek

żyję.

2011-11-30T17:55:00.000+01:00

Znów zaczęłam pisać. Dopiero teraz widzę jak mi tego brakowało. Wszystko powoli wraca do normy, jesień jest piękna, do zimy jeszcze daleko. Na nowo odkrywam ludzi, którzy mnie otaczają, widzę rzeczy i fakty, o których już zapomniałam, albo od zawsze ignorowałam. No i piszę. Może ten kolejny rok nie będzie jednak taki zły.

wydarzenie

2011-07-11T16:02:00.000+02:00

koncerty, koncerty

Iwent w Sandomierzu. W ramach bycia dobrą koleżanką wszem i wobec promuję występ zespołu Crush.

nowy adres

2011-07-02T12:41:00.000+02:00

Jeśli ktoś jest zainteresowany moją pisaniną odsyłam TUTAJ

Mam w planach napisać serię powiązanych ze sobą opowiadań, które będę wrzucała w miarę regularnie (takie są przynajmniej założenia...) właśnie na tę stronę i będę wdzięczna za wszelkiego rodzaju feedback, ten pozytywny i ten negatywny. Jeśli komuś się spodoba - fajnie, jeśli nie - proszę o krytykę, bo jestem jej głodna. Pozwalam po sobie jeździć, byle konstruktywnie.

Dziękuję za uwagę.

2011-05-12T20:58:00.000+02:00

pikczer pochodzi stąd

Sylvia Plath była biedną kobietą. Życie ją bolało, więc je zakończyła. Kiedy widzę ją z głową w piekarniku od razu przepomina mi sie scena z 'Wristcutters: the love story'. Dziewczyna z głową piekarniku i liścik "Are you sorry now?"

Wspomnialam o pani Plath rozniez dlatego, ze dzis na zajeciach czytaliśmy "Daddy", wiersz, który napisała w depresji [jednej z wielu]. W ogóle jej najlepsze rzeczy postały kiedy była bliska odcięcia sobie głowy, bo juz nie ogarniała co się w niej dzieje. "Daddy" mnie zabił, bo az za dobrze ujął to, co sie ze mna dzieje. Chciałabym umiec tak pisac, wyrzygac z siebie wszystkie emocje i wszytkie resztki, ktore zalegają gdzies i gniją i rozkładają się i później ciezko je zeskrobac.

2011-05-09T00:37:00.002+02:00

jest zbyt wiele rzeczy, za którymi tęsknię.

2011-05-06T22:34:00.000+02:00

powiedziano mi, że jestem na dobrej drodze do zostania mangustą. to była najlepsza wiadomość w ciagu ostatniego miesiaca.

2011-05-04T00:02:00.000+02:00

Karuzela znów przyspieszyła. Kręci się w koło i nie pozwala się zatrzymać. Porywa cię niespodziewanie, sadza na kolorowym koniku i przykleja ci do twarzy plastikowy uśmiech. I kręcisz się razem z innymi zadowolonymi postaciami, które, tak jak ty, marzą o tym, żeby zsiąść. Ale karuzela się nie zatrzymuje. I mimo, że samochodzik oblazł już dawno z kolorowej otoczki, mimo, że czujesz, że wdychasz toksyczną farbę, to i tak uśmiech ciągle pozostaje przyklejony do twej twarzy. Bo nikt nie chce słuchać o tym, że ci źle, że masz dosyć karuzeli, że jest ci już niedobrze i masz ochotę z niej zeskoczyć choćby na złamanie karku. Kiedy wszyscy, którzy uprzyjemniali ci czas, wszyscy, którzy znaczyli dla ciebie więcej niż namalowane uśmiechy, kiedy wszyscy ci już przestali się starać wtedy i ty tracisz chęć.

Ale karuzela ciągle się kręci, ta sama groteskowa melodia płynie wciąż od nowa, te same martwe, obdrapane z farby koniki suną wciąż do przodu. A ty modlisz się tylko, żeby coś się w końcu popsuło w tym diabelskim mechaniźmie.

2011-04-29T21:42:00.000+02:00

chce nosic sukienki, ciemne okulary i biegac boso po kamienistych plazach. sama. chce pisac wiersze i grac na gitarze gdzies, gdzie nikt mnie nie zna i nie uslyszy. chce stad uciec.

ale, że co?

2011-04-23T22:43:00.001+02:00

Sprawa wygląda tak, że mieszkam sobie w małej miejscowości, gdzie wszyscy wszystkich znają. To już samo w sobie jest przerażające. Rzadko tu gdziekolwiek wychodzę, bo raz - nie mam gdzie, dwa - nie mam z kim. Mówcie co chcecie, ale stanie pod sklepem albo rozmawianie z ludźmi, z którymi nie mam o czym rozmawiać nie jest moim ulubionym zajęciem. Tak więc, kiedy już jestem zmuszona siedzieć tu bez żadnych znajomych, wtedy sobie czytam, gram, uczę się, piszę i takie tam. Nie wychylam się, nie kłócę się z nikim, jestem miła, grzeczna i staram się być niewidzialna. Jednak dowiedziałam się dziś, że jestem całkiem dobrze widzialna. Co ciekawsze jestem widzialna w ciemnych kolorach! Oh! Tak... niestety, ale moi współplemieńcy postrzegają mnie okropnie. Już mniejsza o to, gdzie i kiedy mieli okazję mnie dostrzec w ten sposób, bo to mnie zadziwia, ale dowiedziałam się dziś, że głowę noszę zdecydowanie za wysoko, uważam się na lepszą od innych i w ogóle nie potrafię współżyć z ludźmi w tej miejscowości. Ba, dostałam polecenie dostosowania się i podjęcia kroków ku polepszeniu swojego wizerunku.

Ciężka sprawa. Chyba po prostu będę musiała się trochę przygarbić, rozmawiać o tipsach i lakierze do paznokci i co niedziela biegać do kościoła. Bo przecież przynależność i zgranie się a normami społecznymi jest najważniejsze. Na cholerę ci osobowość i własny punkt widzenia, skoro wszyscy wokół i tak wiedzą co jest dla ciebie najlepsze.

2011-03-28T00:23:00.000+02:00

Chciałabym, żeby można było się odciąć od tego, co było. Tak zupełnie. Zapomnieć i ruszyć dalej, zacząć z czystą kartą, z nowymi ludźmi, z nowymi miejscami. Nie myśleć o tym, co było, nie wspominać, nie tęsknić. Chciałabym mieć taką wybiórczą amnezję. Wiem, że nie tylko ja, wiem, że nie pisze tu nic nowego, wiem, że to same banały i klisze. Czasem jednak każdy z nas jest banalny.

Chciałabym wiedzieć, czego chcę. I jak to osiągnąć. Chciałabym wiedzieć jak się czuję i co czuję. Wahania nastrojów to naprawdę przykra sprawa. Dla mnie i dla innych. Chciałabym przestać ranić i być raniona.

Bla bla bla.

ps. Kiedy płacze osoba, która zawsze wszystkich pocieszała, to znaczy, że jest naprawdę źle. Tak, wiem, że to z demotywatorów, ale pasuje mi tu jak ulał. Będzie dobrze. Kiedyś na pewno. Prawda?

2011-03-15T19:24:00.000+01:00

- Głupie te książki, bez sensu, bez fabuły, nie będę tego czytać, niech mnie pocałują w dupę.
- Studiujesz dla siebie, a nie dla nauczycieli, nie rób z siebie ofiary, nikt cię nie zmusza.
- Nie podobają mi się te studia.
- To co ty robisz na tej uczelni?
- Kseruję.

Nauczyciele, zwłaszcza akademiccy, mają głęboko w dupie czy się uczysz czy nie. Przekazują ci swoją wiedzę i to od ciebie zależy jak to wykorzystasz. Ludzie, co z wami, ile wy macie lat... Po jaka cholerę idziecie na studia jeśli później narzekacie, że trzeba się uczyć. Było siedzieć w domu, albo pracować.
Taka rada - jeśli wybierasz się na filologię miej na względzie to, że będziesz musiał dużo czytać. Jeśli nie lubisz książek, tudzież tolerujesz tylko wybrane gatunki, czy też konkretnych autorów - daruj sobie filologię. Zaoszczędzisz nerwów sobie i innym. Ja rozumiem, że nie ma wszystko jest czas, ale użalanie się nad sobą w tej sytuacji jest, krótko mówiąc, żałosne.

ostatni

2011-03-14T00:34:00.001+01:00

jestem jednorożcem
nie lubię białych dusz
nie stąpam delikatnie
po płaskowyżach mórz
nie karmie się miłością
nie płaczem ani krwią
patrzę tylko czasem
jak inni ze mnie drwią
jak śmieją się a głosy
ich porywa tajfun skarg
wyrywa przykre słowa
z ich nieruchomych warg
z zamarłych w ruchu oczu
wyciąga jadu słój
a jam jest jednorożcem
w podkowach mam los swój
i mapę i przewodnik
dla zwiedzających świat
dla tych ostatnich żywych
którym nie szkoda lat

++++++++++++++++++++++++++++

jestem zmęczona wybaczaniem.

2011-03-12T22:41:00.000+01:00

Wracałam dziś do domu po nieprzespanej nocy, zmęczona i śpiąca, ale zadowolona. Do autobusu weszła kobieta, bardzo smutna, usiadła naprzeciwko mnie, twarzą w twarz. Po chwili odebrała telefon, rozmawiała bardzo cicho, ale w jej głosie słychać było ból, po czym rozłączyła się i rozpłakała. Założyła ciemne okulary, żeby nie było widać jej czerwonych oczu, ale co chwile wycierała łzy spływające po policzku.
Kilka tygodni temu to ja byłam tą kobietą. To ja zagryzałam wargi, żeby nie rozpłakać się w autobusie i chciałam jak najszybciej wrócić do domu, żeby móc swobodnie wypłakać się w poduszkę. Ciekawe czy wtedy ktoś na mnie patrzył tak, jak ja patrzyłam dziś. Ciekawe, czy ktoś też dopisywał całą historię do moich czerwonych oczu.

Świat z perspektywy dywanu

2011-03-09T22:56:00.001+01:00

Miękkością otulając mnie leży nieruchomo
Pozwalając mi patrzeć na świat od spodu
Z innego kąta widzieć krajobrazy
Pokoju, który tak mało mi znany
I daje przestrzeń dla płaszczyzny ciała
Daje materiał dla kropel do spadania
Chłonie słona wodę i nie pyta „czemu?”
Lecz daje schronienie, nie ważne, że pozorne

2011-03-09T21:08:00.002+01:00

Rada na dziś: jeśli masz kogoś w dupie to nie okłamuj go, powiedz mu po prostu, że nie chcesz mieć z nim nic wspólnego. Ty będziesz miał spokój, a ta druga osoba będzie przynajmniej wiedziała na czym stoi.

Jebani hipokryci.

północne myśli

2011-03-02T23:51:00.003+01:00

Życie dzieli się na etapy. Są etapy lepsze i gorsze. Ogólnie rzecz biorąc są to etapy depresji i tak zwanego wyjebania. Oczywiście jest też etap pośredni, który nie wyróżnia się niczym. Jest to etap wegetacji, monotonnego życia o scenariuszu szkoła/praca<->dom. Najbardziej pożądane etapy to oczywiście etap depresji i etap wyjebania.
Etap pierwszy, depresyjny, jest o tyle pożądany, że wskazuje na to, że żyjesz, że są rzeczy, na których ci zależy i jest ci źle z tym, że życie nie toczy się tak jakbyś tego chciał. Naiwniaku. Depresja jest dobra, bo widzisz wszystko w zupełnie nowym świetle. Zastanawiasz się nad szczegółami, o których wcześniej nie myślałeś, które przyjmowałeś za pewnik. Masz czas i możliwości do myślenia o wszystkim, do zatracania się w swoich myślach, samotnych wędrówkach, kawie i prochach. Żyć nie umierać.
Etap wyjebania jest jeszcze mniej skomplikowany. Na tym etapie, który zaskakująco często graniczy z etapem depresji, nie przejmujesz się niczym. Nic cię nie obchodzi, żyjesz dla siebie, dla swoich uciech, ot taka odmiana nowoczesnego epikureizmu. To ty masz być zadowolony z tego jak jest i nikt nie ma prawa ci tego odebrać. A jeśli ktoś będzie próbował, to zrywasz z nim kontakt.

I tak te dwa etapy działają na zmianę. Po błogim etapie wyjebania przychodzi etap depresyjny, a później znowu niczym się nie przejmujesz tylko po to, żeby znów popaść w czarną rozpacz. Świat się na nas uwziął i nie daje żyć w linii prostej, zawsze wisi nad nami widmo sinusoidy emocjonalnej.
Chociaż i tak wole mieć myśli samobójcze niż być warzywem zależnym od obleśnego ogrodnika.

2011-02-24T18:03:00.001+01:00

Przebiegłam góry
Po brzegi mórz
I nie ma mnie już
Zatraciłam siebie
Wszerz i wzdłuż
Oczy pokrył kurz
Stoję tu bezczynnie
Czuje się jak tchórz
Co nie ma szansy już

Kolorową kredką narysuję tu
Na piasku zamek
I zamieszkam w nim kiedy ty
Znów zasiejesz zamęt
Wykopię wielką fosę
I wypełnię ją aligatorami
Na wypadek gdybyś chciał
Odwiedzić mnie czasami

Meble z piasku
Ustawię w tym
Moim małym zamku
Z piasku ściany
Okna i drzwi
Ulepię po kawałku
Misternie sklecę
Podłogi trzy
Więcej nie potrzeba
Kominek wstawię
By w chłodzie twym
Mnie ogrzewał

Gdy przypadkiem będziesz przechodził obok
Nie wstępuj na kawę
Nie ma tu miejsca na twoje stopy
To chyba zrozumiałe
Jeśli wszedłbyś do środka to obawiam się
Że zburzył byś mój zamek
A budowałam go w ciężkiej chorobie
Przez miesiące całe

2010-12-14T22:25:00.001+01:00

Umrę ci kiedyś.
Oczy mi zamkniesz.
I wtedy — swoje
Smutne, zdziwione,
Bardzo otworzysz.
— Julian Tuwim

globalny masochizm

2010-12-12T00:32:00.000+01:00

Miłość nie jest dla normalnych ludzi. Może inaczej. Miłość nie jest dla ludzi, którzy chcą być normalni. Miłość nie jest dla ludzi, którzy chcą być zdrowi psychicznie, którzy chcą być szczęśliwi z samym sobą. Nie jest dla ludzi, którzy chcą funkcjonować w społeczeństwie nie będąc postrzeganymi jako jednostki ułomne. Miłość ogłupia. To nic nowego, wiem.

Miłość jest dla osób z problemami. Dla osób, które w ten czy inny sposób nie potrafią się odnaleźć w otaczającej je rzeczywistości. Myślę, że można to podciągnąć pod swego rodzaju eskapizm. Bo czym jest miłość jeśli nie iluzją? Iluzją szczęścia, iluzją jedności i spełnienia. Dlaczego jednostka nie może być mieć pełni szczęścia będąc sama ze sobą? Dlaczego jest nam wpajane, że w przyszłości musimy znaleźć męża czy żonę i założyć rodzinę, żyć i pracować, żeby się utrzymać. Czy nie ma żadnej alternatywy?

Ludzie lubią się zamęczać, lubią cierpieć i być krzywdzeni. Lubią przeżywać rozczarowania i załamania nerwowe. Myślę, że w głębi duszy, gdzieś w środku wszyscy jesteśmy masochistami. I nie ma na to lekarstwa.

Nie jest łatwo Kogoś kochać. To brzmi tak banalnie.

I ja tez lubię się męczyć. Lubię cierpieć. Bo jak to inaczej wytłumaczyć? Jak wyjaśnić ten upór?
Zawsze zaczynasz od nowa, ten sam scenariusz.

Miłość jest jak książka, którą zacząłeś pisać dawno temu i utknąłeś. To jest ten moment, kiedy nie wiesz co dalej zrobić z głównym bohaterem.

two

2010-12-01T18:52:00.004+01:00

Zmiana

2010-11-28T22:33:00.004+01:00

Listopad
Franciszku, piszę ten pamiętnik z myślą o tobie. Piszę go, żebyś wiedział, jakiego bałaganu narobiłeś w moim życiu. Żebyś wiedział jakie było ono piękne i żmudne, jakie ekscytujące i monotonne. Piszę, żebyś pamiętał, że cię kocham, piszę, żebyś nie zapomniał, że tobie też kiedyś na mnie zależało. Wiem, że tak było, nie zaprzeczaj. Tego nie da się udawać. Mimo, że wiele się zmieniło od tego czasu, to ja wiem, że tak naprawdę nigdy nie wyrzuciłeś mnie ze swojego serca. Więc pisze te słowa w nadziei, że wystarczy mi odwagi i wiary… wiary w ciebie, żeby kiedyś przesłać ci ten zeszyt.
Chcę ci opowiedzieć moją historię. Przez cztery lata byłeś najważniejszą osobą w moim życiu, ale nie wiesz o mnie zbyt dużo. Nigdy nie pytałeś, i byłam ci za to wdzięczna. Potrafiłeś uszanować moją prywatność. A przynajmniej chcę w to wierzyć. Mówiłeś dużo o sobie, o swoich przeżyciach, znajomych, przeszłości, przyszłości i teraźniejszości. Nigdy nie wspominałeś o mnie. Nigdy nie było mnie w twoich opowieściach, nie było dla mnie miejsca w twoich planach na przyszłość. We wszystkich historiach występowałeś ty sam.
Nie lubię ludzi. Nie umiem się na nich otworzyć, przychodzi mi to z trudem. Nie lubię samotności. Zmusza do myślenia. Nie znałam nikogo, z kim mogłabym być jednocześnie będąc sama. To jest ten stan, kiedy w związku czujesz się bardziej samotny, niż kiedy nie masz nikogo. Chciałam tego. Chciałam mieć osobę, z którą mogłabym być samotna. Rozumiesz mnie? Wiem, że mnie rozumiesz. Jesteś taki sam. Po co mówić, kiedy słowa nie wyrażają nic. Słowa są puste. Niemożliwym jest przekazanie emocji słowami, nie da się dźwiękiem opisać tego, co dzieje się w środku. Milczeliśmy więc. Milczałeś ze mną.
Wiem, że nigdy mnie nie kochałeś. Byłeś zbyt dobrym człowiekiem, żeby mi to powiedzieć, ale ja to wiem. To czuć. Czy myślisz, że gdybyśmy dali sobie więcej czasu to pokochałbyś mnie? W końcu? Ewentualnie? Czy nie czujesz czasem, że straciliśmy coś wyjątkowego? Czy ten etap masz już za sobą? Pewnie ruszyłeś do przodu. Ale nie wierzę, że nie myślisz o tym czasie, który był nam dany. Nie wierzę.
Nasz związek był dziwny. Tak naprawdę nie umiem go określić ani pozytywnie ani negatywnie. Przez większą jego część w ogóle nie czułam się jak w związku. Byłeś tak daleko. Nie wiedziałam gdzie jesteś, nie wiedziałam, czy chcesz być obok mnie, nie wiedziałam, czy sama chcę. Najbardziej bałam się tego, że przeze mnie jesteś nieszczęśliwy, że jesteś w związku, którego nie czujesz. Dawałam ci przestrzeń, nie pisałam, nie dzwoniłam, nie całowałam, mimo, że mnie to bolało. Kocham cię. Zawsze będę cię kochać. Musiałam odejść, bo nie zniosłabym myśli, że przeze mnie jesteś sobą.

I.
Deszcz dzwonił w dach już od godziny. Gabriela zaparzyła sobie właśnie kolejną herbatę tego wieczora. Piła ją codziennie, wierzyła w jej właściwości lecznicze i była przekonana, że jeśli będzie piła dużo herbaty, to przeziębienie jej nie dopadnie. Wierzyła też w inne rzeczy, które były konsekwentnie wyśmiewane przez jej współlokatorkę. W końcu Gabriela przestała się jej zwierzać, ze swoich przemyśleń, przestała mówić cokolwiek.
Z kubkiem gorącej herbaty usiadła na parapecie i wróciła do lektury ksiązki, którą zaczęła czytać trzy lata wcześniej i od tego czasu bezskutecznie próbowała ją skończyć. Nie chodziło o to, że książka była nudna, wręcz przeciwnie – wyzwalała w dziewczynie emocje, których nie była w stanie kontrolować. I tak, zawsze kiedy pojawił się fragment, który skłaniał do myślenia, Gabriela wyłączała się, podróżowała wyobraźnią do innego świata w ogóle nie skupiając się na tym co czyta. Nie inaczej było tym razem. Na domiar złego gadatliwa koleżanka utrudniała jej lewitowanie w świecie wyobraźni, konsekwentnie sprowadzając ją na ziemię coraz to nowymi faktami o najnowszych kolczykach, chłopaku czy diecie, na którą przechodzi, bo jest tłusta i jeszcze trochę, a nie zmieści się w swoje ukochane spodnie, co oznaczałoby niewypowiedzianą katastrofę. Gabriela kiwała głową na wszystkie tego typu uwagi i konsekwentnie ignorowała swoją współlokatorkę, która jednak zdawała się tego nie zauważać.
- Ale leje – zauważyła dziewczyna przymierzając spodnie, w które miała nadzieję się zmieścić.
- Mhm – Gabriela odłożyła książkę, chwyciła płaszcz i skierowała się do wyjścia. – Idę na spacer.
- Jasne – dziewczyny nigdy za sobą nie przepadały, więc kiedy jedna z nich wychodziła z mieszkania, druga była zazwyczaj bardzo zadowolona z tego powodu i nigdy nie przedłużała rozmowy zbędnymi pytaniami o cel podróży czy jej długość.

Listopad
Bardzo lubiłam spacerować w deszczu. Lubiłam, kiedy ciężkie krople odbijały się od mojego płaszcza, kiedy wiatr targał mi włosy, kiedy wracałam do domu cała przemoczona i brałam gorący prysznic przekonana, że i tak dostanę zapalenia płuc. Uwielbiałam budzić się rano i czuć się zaskakująco dobrze. Uwielbiałam deszcz, teraz nie mogę na niego patrzeć. Ale to tylko jedna z rzeczy, które zmieniłeś w moim życiu swój a obecnością. Kiedy cię poznałam, a właściwie to myślę, że trafniejszym będzie stwierdzenie „kiedy poznałeś mnie ze sobą”, deszcz jakby stał się bardziej intensywny. Nie umiem tego wytłumaczyć. To już nie była taka mżawka, ale prawdziwa ulewa. Tak, jakby krople chciały mi powiedzieć, żebym uciekała ile sił w nogach. Czy nie powinnam? Powinieneś mnie wtedy odepchnąć. Nigdy bym cię nie całowała, nigdy bym cię nie dotykała, nie szeptałabym, nie czułabym się jak mydlana bańka w twoich rękach. Nie. Zamiast tego zadałeś mi pytanie. Ludzie nie pytają o takich rzeczy, to nie jest społecznie akceptowane. Nie podchodzi się do obcej osoby na ulicy, w deszczu, bez parasola i nie zadaje się takich pytań. To nie ludzkie.

II.
Zaczynało się już ściemniać, kiedy Gabriela schroniła się w altance w parku i otworzyła książkę, którą tak usilnie starała się skończyć. Po chwili przysiadł się do niej mężczyzna. Wysoki brunet w krótkiej skórzanej kurtce. Wybrał tę samą ławkę, na której siedziała dziewczyna, mimo że wkoło stało kilka innych, zupełnie pustych.
- Czy można kochać kogoś tak bardzo, że przestaje się mieć szacunek do samego siebie? – zapytał nagle chłopak.
Gabriela spojrzała na niego znad książki nie wiedząc co powiedzieć.

Listopad
Nie odpowiedziałam ci wtedy. Nie zdążyłam. Nie wiedziałam nawet, czy pytasz poważnie, czy mówisz do mnie, czy myślisz na głos. Odpowiem ci teraz. Odpowiedz brzmi: tak. Mogę śmiało stwierdzić to na własnych przykładzie. Da się kochać tak bardzo, że traci się szacunek do samego siebie. Da się kochać tak bardzo, że wszystko inne przestaje się liczyć, ważna jest tylko ta druga osoba. Jestem ciekawa, jakiej odpowiedzi oczekiwałeś? Czy kochałeś tak kiedyś? Czy ból, który przez ciebie wtedy przemawiał był prawdziwy? Nigdy więcej o tym nie rozmawialiśmy, nie chciałeś o tym mówić, a ja nie nalegałam.
Nie czekałeś na moją odpowiedź. Zapytałeś czy nie jest mi zimno i czy nie mam ochoty na herbatę. I tak to się zaczęło.

2010-11-27T15:06:00.003+01:00

Uwielbiam, kiedy dodaję jakiś blog do obserwowanych i wyskakuje mi komunikat "Gratulujemy! Obserwujesz tego bloga". Mam ochote sie ukłonic i podziękować rodzinie i znajomym za wsparcie.

opłata za błędy - okienko 4

2010-11-11T22:38:00.003+01:00

- Dzień dobry, chciałam zapłacić za błąd.
- Oczywiście. Pani godność?
- Nadzieja Zmarnowana
- Dobrze... a tak, należy się trzy tygodnie łez.
- Czy mogę to rozłożyć na raty?
- Niestety, nie mamy w zwyczaju iść na rękę dłużnikom.
- Rozumiem, do widzenia.
- Do widzenia. Życzę miłego życia. Następny!

2010-11-11T17:43:00.002+01:00

-Wiesz, czytam "Fabula Rasa" Stachury. Ta książka naprawdę może siąść na psychice i namieszać ci w myślach. Zaczynasz się zastanawiać nad rzeczami ważnymi, ale które do tej pory ignorowałeś, porusza cię dogłębnie. Na okładce jest napisane, że ta książka nie jest do przeczytania, ale do odkrycia. Teraz już wiem co to znaczy. Otworzyła mnie na wiele spraw, wiesz? Ale też w pewien sposób skrzywiła, momentami jest przerażająca, robi ci papkę z mózgu i ciężko się później otrząsnąć.

-Ty masz w ogóle chorą psychikę, poczytaj lepiej "Muminki".

Kolejny dowód na to, że kiedy pytają czemu jesteś zamyślony czy smutny, to tak naprawdę wcale ich to nie obchodzi. Zazwyczaj odpowiadam, że wcale nie jestem zamyślona czy smutna. I przy tym pozostanę.

święto

2010-11-01T17:08:00.003+01:00

Jeśli umrę w najbliższym czasie, to niech to służy za moją ostatnią wolę. Nie chcę pomnika. Nie chce wielkiego kamiennego bloku, który będzie przygniatał drewniane pudełko z moim ciałem w środku. Nie chce być przygnieciona, wystarczy mi to, że już teraz się duszę.
Nie chcę zniczy, światełek, wieńców, kwiatów, krzyży. Po co mi one? Pieniądze, za które ktoś kupiłby te rzeczy niech lepiej przeznaczy na domy opieki czy schroniska dla zwierząt. Im się to przyda, mi nie.
Chcę być skremowana i rozrzucona gdzieś w Tatrach. Cliche.

2010-10-31T23:11:00.005+01:00

Muzyka jest czymś magicznym. Ha, Ameryki tym stwierdzeniem nie odkryłam, co? Ale co by nie mówić, i jakkolwiek cliche by to nie zabrzmiało to pozostaje faktem to, że muzyka jest czymś magicznym.
Są dobre książki, są dobre filmy, zdjęcia, obrazy, rzeźby, ogólnie sztuka jest sama w sobie czymś pięknym, ale nic nie porusza tych neuronów w moim mózgu, które dotyka muzyka. Właśnie wróciłam z jednego z najlepszych, jeśli nie najlepszego koncertu w moim życiu. Muzyka, której słuchałam wdarła mi się w serce, na zmianę robiła chaos i sprzątała ten bałagan, każdy nowy element w utworze otwierał nowe drzwi, z których wychodziły coraz to inne emocje. Na tym polega muzyka. Nie chodzi o to, żeby kawałek był chwytliwy, żeby się dobrze do niego tańczyło, żeby miliony fanów ustawiały go sobie na dzwonek w komórce. Nie, chodzi o to, żeby, słuchając tej muzyki, poczuć ją całym sobą. Obudzić, albo stworzyć, te uczucia, które wywołują gęsią skórkę i telepią całym twoim ciałem. Chcesz z niego wyskoczyć, bo cię ogranicza, nie pozwała w pełni przekazać tego, jak się czujesz, jest za ciasne; to, jak czujesz się słuchając muzyki nie da się wyrazić w sposób fizyczny ani werbalny.
Tym, w wielkim skrócie, jest dla mnie muzyka.

przynajmniej zdaje sobie z tego sprawę

2010-10-24T15:58:00.002+02:00

P.: mamy przyniesc piece of visual art that you like best
P.: czy jakos tak
P.: czyli jakies tam zdjecie, obrazek, whateva
D.: spoko
P.: ciekawe jak ja tej glupiej cipie wydrukuje kolorowy obrazek
D.: nie masz żadnych albumów? ;>
P.: oczywiscie ze nie
P.: czy ja wygladam na kogos kto jest zainteresowany czyms innym poza soba i szeroko pojeta konsumpcja? :P
D.: zapomnij, ze pytałam :]

2010-09-28T16:46:00.002+02:00

jestem tylko zamysłem człowieka
niekompletnym wynalazkiem
który co chwilę się psuje
budowanym wciąż na nowo
kawałek po kawałku
przez plastikową wiedźmę
której serce ciągle dzwoni

Tęcza

2010-09-23T14:59:00.003+02:00

Graliśmy kiedyś w grę, w skojarzenia. Dobrze się bawiliśmy, śmialiśmy się, piliśmy i spędzaliśmy miło czas. Aż doszło do tej nowej. To była jakaś znajoma znajomego z liceum, nie pamiętam nawet jak miała na imię.
- Czapka
- Krasnal
- Las
- Deszcz
- Tęcza
- Rozczarowanie.

-...rozczarowanie?
- Tak.

Pamiętam, że powiedziała to, zapaliła papierosa i kontynuowała.

- Tęcza kojarzy mi się z rozczarowaniem, bo tęcza to jedno wielkie rozczarowanie. Wabi kolorami, kusi aurą tajemniczości, zwłaszcza kiedy jesteś dzieckiem, chcesz do niej podejść, dotknąć kolorów, zobaczyć z czego jet zrobiona, wspiąć się na nią i zjechać z jej szczytu jak ze ślizgawki. I ta legenda o garncu ze złotem, którego pilnuje jakiś gnom. Nie ma garnca, nie ma złota, nie ma tej radości, w którą każą nam wierzyć baśnie, nie ma tych kolorów. Tęcza jest rozczarowaniem, bo tęcza nie istnieje.

Nie widziałam jej potem. Nigdy więcej nie pokazała się wśród moich znajomych. Może wyjechała szukać kolorów, nie wiem. Ale tęcza już nigdy nie będzie wyglądać tak samo.

fairy tale

2010-09-12T19:50:00.001+02:00

Have you seen the rainbow?
It’s brighter than usually.
The colours glow funny,
Almost like they were toxic.
Have you seen the pixie?
Someone stole his gold.
He sits in the cauldron,
Smoking a cigarette.
The fairy seems overtired
Like she worked too hard.
Last night Santa saw her
Leaning against a street lamp.

When did we stop
To believe in magic?
When did we lose our souls?

Why don’t we clap anymore
When Tinkerbell dies?
When did we start to believe
In lies?

Have you seen the rainbow?
It’s brighter than usually.

2010-09-11T22:02:00.001+02:00

Has it ever crossed your mind,
That this is just where you might end,
That the last steps you take,
Could be where you took your first.
(…)

Jeniferever – A Ghost in the Corner of Your Eye

Boję się tego. Mimo, że tego nie okazuję.
Chcę stąd uciec. Nie wiem gdzie, byle daleko. Gdzieś, gdzie nikt mnie nie zna, gdzie mogę zacząć z czystą kartą, gdzieś, gdzie mogę być sobą.
Jestem tchórzem. Boje się podejmować ryzyko i dlatego siedzę w bezpiecznym domu i użalam się nad sobą. Boję się chcieć. Marzę, ale na marzeniach się kończy. Potrzebuję kopa w dupę i motywacji do działania.
Przyjaciele wydają mi się dalecy, nie mam oparcia, nie umiem sobie znaleźć miejsca i wariuję powoli. Chcę wyjechać. Chociażby na kilka dni, uciec stąd i odpocząć.
Z mojego życia znikają osoby, na których mi bardzo zależy i czuję się bezradna.
Jestem słaba i coraz gorzej sobie z tym radzę.

Albo to tylko jesienny bełkot.

hide and seek

2010-09-07T18:09:00.000+02:00

Ask me
When i tell you not to
When I sit in the corner
When I cry to myself
Just ask me
Ask me about the weather
If I like the rain
Falling down my face
And take me
Take me outside
Let’s play hide and seek
Between the raindrops
But what if
What if I couldn’t find you
What if the raindrops stop you
And you become one of them
Sun
Would become my nightmare
I would go out
Only when it rains

2010-08-01T17:30:00.006+02:00

marmur

2010-07-29T18:45:00.000+02:00

krople potu na marmurze
(te, co mi z karku spadły, kiedy biegłem, żeby uciec od dawnego życia)

zamieniły się w kałużę
(tak głęboką, że utopić się w niej można, lub przepłynąć wpław jak kanał)

odbijają się w niej obrazy
(te, od których uciec chciałem, boję się ich ciągle bardziej i już nie mam się gdzie schować)

nie ucieknę od przeszłości
skoczę więc w ocean przeżyć
kończąc życie
które słuchać mnie już nie chce

a może się zachłysnę wodą
i ktoś mnie odratuje
nową kartę zacznę wtedy pisać
nowy marmur przygotuję

podziękowanie

2010-07-19T23:46:00.001+02:00

wierząc w przypadek podchodzę do krawędzi
i rzucam się w otchłań, w nieznane
miękko ląduję w kolorach i dźwiękach
na puchowej poduszce z marzeń

spoglądam do góry, lecz przeszłość nie wróci
i bogom dziękuję za to
z pamięci wymazać mogę to, co chcę
i zacząć od nowa, z czystą kartą

wędruję korytarzem, stąpam po strunach
po pięciolinii życia błądzę
z każdym krokiem odkrywam nowe melodie
i zapisują się w mojej głowie

odgrywam je później, gdy sen nie chce przyjść
i kiedy powieki zbyt ciężkie
gdy szare barwy przyćmią kolory i dźwięki
znów w przepaść się rzucę z uśmiechem

-----------------------------------------------

bo muzyka musi łączyć się z pasją.

2010-07-16T14:06:00.002+02:00

Dlaczego ludzie uważają, że wegetarianie to osoby, które chcą stracić na wadze? Skąd to głupie przypuszczenie? Okej, jeśli jadłeś mięso w dużych ilościach i nagle przestałeś i nie wiesz jak prawidłowo zmienić swoją dietę, żeby utrzymać dawną sylwetkę to fakt - schudniesz. Ale jeśli nigdy nie jadłeś specjalnie dużo mięsa i postanowiłeś zupełnie z niego zrezygnować to nie jest powiedziane, że zostaną z ciebie skóra i kości. Jeść trzeba umieć. Białko można znaleźć pod wieloma innymi postaciami poza mięsem, nie wiem więc skąd bierze się podejrzenie, że wegetarianizm = odchudzanie. Co więcej, udowodniono naukowo, że wegetarianie są mniej narażenie na choroby serca i odkładanie się cholesterolu, co jest chyba logiczne. Mniej smażonego jedzenia - zdrowszy organizm, nie? Skąd więc w ludziach takie negatywne podejście do wegetarian?

I co kogo obchodzi to, że nie uważam, że jedzenie zwierzęcych zwłok jest czymś niezbędnym mi do życia. Nie muszę zabijać, żeby przeżyć, więc czemu miałabym to robić?

2010-07-03T22:49:00.001+02:00

Kiedy masz gorszy dzień nie wahaj się, psuj go wszystkim innym. Czemu mają być szczęśliwi, kiedy ty nie jesteś?

2010-06-03T22:01:00.002+02:00

do ciebie na rowerze przyjadę przez morze
i przepłynę góry wpław
spacerować będziemy niebem pełnym gwiazd
na pustyni wpatrzymy się w zorzę

trampolinę możliwości z pajęczyny zrobię
i skoczymy na niej w lato
gdzie spod śniegu tulipany będą się dziwować
jak bardzo zakochałam się w tobie

2010-05-22T23:58:00.003+02:00

Rodzice. Dwunożne ssaki, które nie wyróżniają się niczym spośród swojego rodzaju, poza tym, że, zdają się wychowywać swoje potomstwo na zasadzie sprzeczności. Naukowcy nie doszli do porozumienia w kwestii tego gatunku, pozostaje on ciągle nie do końca zbadany, lecz prace trwają. Do tej pory odkryto jedynie, że młode Rodziców poddawane są testom na wytrzymałość psychiczną. Dojrzałe osobniki od pierwszych lat życia ich potomstwa mówią im, żeby było samodzielne i żyło tak, aby niczego nie żałować i korzystać z czasu, który jest im dany na tym świecie. Nie jest to jednak jednolity obrazek, ponieważ po pewnym czasie Rodzice zmieniają swoje nastawienie do potomstwa i gdy tylko młode obierze inną drogę niż sugerowana przez osobniki dojrzałe, okazuje się, że obrało drogę w ich mniemaniu niewłaściwą, którą krytykują srodze i wymagają od dzieci zmiany zachowania i posłuszeństwa. I tak w ten właśnie sposób młode Rodziców przechodzą test wytrzymałościowy, który ma na celu... Cóż, właśnie to naukowcy próbują ustalić.

o religii

2010-05-11T21:46:00.004+02:00

video by Onision

tabletki ze słów

2010-04-29T17:17:00.001+02:00

„Music to me is the air that I breathe, it’s the blood that pumps through my veins, it keeps me alive”
- BJ. A.

Zauważyłam ostatnio, że moje życie jest podzielone na części. Nie są to równe części, nie są na tym samym poziomie, nie są tak samo ważne. Przeplatają się ze sobą na co dzień, ale nawet mimo to z łatwością mogę je od siebie odróżnić i nazwać. Jedną z najważniejszych elementów mojego życia jest muzyka, która, wydaje mi się, że spaja wszystkie inne elementy w tą całość, której dwójka ludzi w 1989 roku nadała imię Dominika.

Muzyka była ze mną już od najwcześniejszych lat mojego życia. Już jako niemowlak usypiałam, kiedy tylko tata słuchał AC/DC, a „Ręce do góry” Kultu było moją ulubioną piosenką w wieku przedszkolnym. Później, z biegiem czasu mój gust nieco uległ, może nie tyle zmianie co rozszerzeniu. Poznałam pop, przeszłam przez erę Spice Girls i Backstreet Boys, w gimnazjum zafascynował mnie hip-hop, ale szybko zdałam sobie sprawę, że to nie jest to czego szukam. Tak więc zatoczyłam kółko i kiedy wchodziłam w lata licealne znów w moim odtwarzaczu zagościł rock. Aerosmith, Kult, Pink Floyd, Guns ‘N Roses, Metallica i wiele innych. Wtedy też zaczęłam próbować moich sił w graniu na gitarze, co początkowo miało fatalne rezultaty, jako że moja ówczesna gitara była starsza ode nie, nastroić dało się ją jedynie przy użyciu obcęgów, a gryf nie był w ogóle przymocowany do pudła i trzymał się tylko dzięki strunom. Gra na niej nie należała do najprzyjemniejszych rzeczy na świecie i już po kilku minutach, kiedy czułam, że struny wbijają mi się w kości palców chcąc, nie chcąc musiałam ją odłożyć. Ale nie poddawałam się. Zwłaszcza, że na horyzoncie pojawił się nowy gatunek muzyczny.

Punk rock był dla mnie wielkim odkryciem. Przysłowiowe trzy akordy i darcie mordy wywarły na mnie piorunujące wrażenie. Teksty o tym, że nikt cię nie rozumie, masz wszystkiego dosyć i chcesz coś zmienić, ale nie masz pojęcia jak i najchętniej rozwaliłbyś to wszystko i spalił zgliszcza. O tak, to było coś. Wręcz zaczytywałam się w punkowych tekstach i do tej pory utożsamiam się w wieloma punkowymi ideałami.

Mogę śmiało stwierdzić, że muzyka zmieniła moje życie.

Najpiękniejsze jest w niej to, że nie ważne ile już słyszałeś, zawsze znajdziesz kolejną perełkę, która przyprawi cię o dreszcze i gęsia skórka znów zagości na twoim ciele. Jasne, mam „swoje” zespoły, ulubionych wykonawców, ale gdybym nagle została odcięta od świata i miała do dyspozycji tylko tych kilkudziesięciu artystów, których słucham w miarę regularnie i nie mogłabym poznać nic nowego, to tak, jakby ktoś wykłuł mi jedno oko i kazał oglądać film w 3D. Kiedy przez przypadek trafię na piosenkę, czy tez utwór muzyczny, który zatrzyma mnie przy sobie na dłużej, jestem wniebowzięta. Głównie dlatego, że jest to teraz takie rzadkie zjawisko.

Poproszę więcej.

to się dzieje, kiedy zaczynam filozofować...

2010-03-26T17:43:00.000+01:00

Co to znaczy „zostać kimś”? Mieć dużo pieniędzy? Władzę, kontrolę nad innymi? Wykształcenie? Czy może pomagać biednym dzieciom w Afryce i udzielać się na rzecz innych? Da się to w ogóle scharakteryzować?
Analogicznie – czy jeśli dana osoba nie ma wykształcenia, pieniędzy, władzy ani czasu/chęci zajmowania się potrzebującymi to jest nikim? Kim więc są ludzie, którzy nie mają pieniędzy, by wykształcenie zdobyć? Nie mają na tyle silnego charakteru by przebić się w dzisiejszym świecie więc to znaczy, że nie mają żadnej wartości? Kim są ci potrzebujących, o których pisałam wyżej? Dlaczego skazani są na określanie ich „dnem”?
Tak zachwycamy się ludźmi „wielkimi”, ale czy byliby wielcy, gdyby nie ci wszyscy mali?

paź królowej

2010-03-22T19:03:00.002+01:00

kiedy zamknęłam oczy
świat zawirował szybciej
motyl uderzył skrzydłami
i rosa spadła z żonkila
lecz zatrzymała się w locie
i tuż nad ziemią zabłysła
czas zwolnił na sekundę -
przystanął by się nam przyjrzeć

tak wirowaliśmy razem
pośród motyli i kwiatów
w bezczasie chcieliśmy błądzić
powietrze mieć za towarzysza
zachłysnąć się ulotną chwilą
i nabrać w płuca oddechu
by później znowu zatańczyć
na łące wśród przeszłości echa

noc winogrona gwiazd rozdaje

2010-03-06T12:51:00.002+01:00

Mam wrażenie, że kiedy tylko pomyślę o tym, by zrobić coś kreatywnego mój organizm jest przeciwko mnie. Tak jakby mówił mi: nie, wcale nie chcesz nic robić, chcesz leżeć i słuchać muzyki.

I jak tu się nie zgodzić?

Ale czasami mam dosyć, czasami chciałabym móc odciąć się od ciała i zrobić wszystko o czym marzyłam, czego pragnęłam. Najlepiej wszystko na raz.

Nastrój? Dekadencki. Mimo, że staram się tego nie pokazywać.

muzyka na dziś: Grzegorz Turnau - Znów wędrujemy

2010-01-26T13:26:00.000+01:00

Literacki niedorozwój współczesnej młodzieży, czy nawet dzieci, jest czymś, z czym nasz rząd powinien podjąć walkę zamiast wymyślać coraz to nowe ustawy, które moim skromnym zdaniem, nie są nam potrzebne do szczęścia. Niestety jestem też świadoma faktu, że wielu naszych ulubionych panów z Wiejskiej zalicza się do wyżej wspomnianej przeze mnie grupy.

Wiem, że nie powinnam się czepiać o to rządu, ale kogo mam się czepiać w takim razie? Winą można właściwie obarczyć ministerstwo edukacji, które wybierając lektury szkolne rzucało chyba tytułami na chybił-trafił, a co za tym idzie ‘wybór’ nie zawsze był do końca trafiony. Tak więc może nie należy się dziwić, kiedy uczeń odmawia czytania po raz dziesiąty o powstaniu listopadowym. Absolutnie nie uważam, że nie powinno się o tym mówić, wręcz przeciwnie – historia narodu powinna się przewijać na wszystkich lekcjach, ale, na litość boską, niech nie będzie tak nudno przedstawiana. Wiem, że wiele zależy od nauczyciela, ale to już temat na inny tekst.

Nie winię za to jednak tylko ministrów, którzy zajmują się szkolnictwem, bo to jest tylko wierzchołek góry lodowej. Większą winę za analfabetyzm i brak wyobraźni ponoszą rodzice, którzy są zbyt zajęci, by poświęcić godzinę dziennie dziecku, które może i chciałoby się czegoś nauczyć, ale nie zrobi tego samo. Zamiast tego troskliwi rodzice włączają dzieciakowi Cartoon Network czy inny Disney Channel, żeby tylko nie przeszkadzał.

Parę lat temu przeczytałam w jakimś piśmie: jeśli nie czytasz książek, to tak, jakbyś patrzył na świat tylko o zmroku i to jednym okiem.

Żałuję, ale nie pamiętam czyjego autorstwa były te słowa. Stały się jednak moim mottem.

Staram się unikać takich osób, ale jeśli już natknę się na kogoś, kto widząc, że czytam zapyta po co to robię, mam ochotę zrobić mu coś bardzo nieprzyjemnego. Bardzo. Przy użyciu ostrych narzędzi. Po co? Jak można w ogóle zadać takie pytanie? A po co patrzysz? Po co słuchasz? Żeby wiedzieć więcej, żeby odczuwać więcej, żeby poznawać świat, żeby nie być zamkniętym w pudełku bez dziur z nożyczkami w ręce i nie wiedzieć jak ich użyć.

Może brzmi to jak wywód pani od polskiego, ale teraz widzę, że ona miała rację, bo widziała, to czego nie widzieliśmy my siedząc na lekcji i czytając streszczenia książek, które właściwie wcale nie były takie złe.

Nie wiem, czy jeśli młodzież w szkołach nie byłaby zmuszana do czytania książek, to sięgnęłaby po którąkolwiek z tych lektur. Chociaż w moim przypadku jest odwrotnie. Kiedy ktoś mi każe coś przeczytać, to zawsze znajdę jakiś powód, by tego nie zrobić, ale kiedy wiszący nade mną bat zniknie od razu chętniej sięgam po tę samą pozycję. Dlaczego? Bo czytanie powinno być, i jest, przyjemnością, a nie przymusem. Człowiek ma bunt zapisany w kodzie genetycznym, pokora jest nienaturalna i wymuszana powoduje jeszcze większy bunt.

„Każą mi robić coś, czego nie chcę? A takiego… już nigdy tego nie zrobię!”

Na koniec mogę jedynie polecić film „Idiokracja”, który jest tragiczną wizją tego, jak nasze społeczeństwo może wyglądać, jeśli nie zrobimy nic z ignorancją i krótkowzrocznością co poniektórych osób.

2010-01-25T19:27:00.002+01:00

Znacie to uczucie, kiedy wszystko wokół jest nudne i zwyczajne i takie, że kiedy się rozglądacie to chce wam się rzygać szarością? Taka wszechogarniająca nuda, monotonia i beznadzieja. Dzisiaj jest właśnie taki dzień. Snuję się po domu i nie wiem co ze sobą zrobić, do czego się przykleić. Nie chce mi się jeść, ale co chwilę zaglądam do lodówki. Komputer mam włączony cały dzień, ale tak naprawdę nic na nim nie robię. A nawet jeśli próbuję, to poddaję się po czterech minutach, bo nie widzę w tym sensu.

[a teraz zaczeszę sobie grzywkę na oczy, zrobię mroczny makijaż i zrobię sobie zdjęcie z brzytwą dziadka, taa...]

Chodzi mi o to, że takie dni całkowicie wysysają ze mnie jakąkolwiek energię. Najgorsze jest to, że gdzieś w środku ciągnie do działania, chcę zrobić coś.. cokolwiek! ale ciało odmawia mi posłuszeństwa i diablik na ramieniu wstrzykuje mi kolejną dawkę Brakuzainteresowania wymieszanego z Lenistewemogólnoobecnym. Po tak toksycznej mieszance pozostaje mi chyba tylko pójść spać, bo i tak nic lepszego już dziś nie wymyślę...

2010-01-17T18:59:00.001+01:00

w zimie najbardziej lubię patrzeć na srebrne drzewa.

niesenność

2010-01-15T11:49:00.000+01:00

wynocha stąd senne zjawy
nie poddam się wam tak łatwo
nie zamkniecie mi dzisiaj oczu
Morfeusza trzymam w klatce

z gitary dźwięki wydobędę
chodźmy mi palce miały krwawić
kawą poleję krwawe szlaczki
i powiadam wam: nie zasnę!

podkreślę swoją niezależność
choćbym zemdlała z wycieńczenia!...

…a gdy już zbudzę się o świcie
znowu podejmę walkę z tobą
bo ponoć wolną wolę mam
i tak sterujesz mną wciąż co dzień

bo to w końcu blog

2010-01-03T22:26:00.003+01:00

Założyłam tego bloga w celu upublicznienia moich grafomańskich zapędów i jestem więcej niż zadowolona z kierunku, w którym zmierza. Niedługo minie rok od mojego pierwszego postu tutaj i z tej okazji, póki jeszcze pamiętam, chciałabym napisać kilka słów od siebie.

Zakładając tego bloga nie marzyłam o pochlebstwach czy setkach komentarzy pod każdym opowiadaniem, czy wierszem. Byłam ciekawa, czy kogoś w ogóle zainteresuje to, co mam do powiedzenia, do przekazania i, co ważniejsze, czy umiem to zrobić w sposób, który przyciągnie czytelnika. Kiedy piszę te słowa na liczniku odwiedzin wyświetla się liczba 3076. Trzy tysiące siedemdziesiąt sześć wyświetleń strony - tę liczbę uważam za mój osobisty sukces, który z dnia na dzień rośnie. Sam fakt, że ktoś przemierzając internet natknie się na tego bloga i zatrzyma na chwilkę dodaje mi skrzydeł.

Mój kolega powiedział mi kiedyś, że bardzo spodobał mu się wiersz "Made in China", i że jeden wers utknął mu w pamięci. Dla niego to było tylko czyste stwierdzenie faktu, pewnie już nie pamięta, żeby to mówił, ale dla mnie to było coś pięknego. Czytał moje słowa i to właśnie moje słowa, słowa, które narodziły się gdzies w zakamarkach głowy, które przelałam na papier, właśnie te słowa utkwiły mu w pamięci.

Ale nie chodzi tylko o pochwały. Nie piszę dobrze, zdaję sobie z tego sprawę [i dlatego tak mnie cieszy, gdy ktoś mi mówi, że coś mu się spodobało], więc kiedy stworzę gniota też bardzo chętnie wysłucham wszelskich opinii na jego temat z radością na twarzy, bo wiem, że ktoś go przeczytał! Może to żałosne, nie wiem, nie obchodzi mnie to.

Pisanie sprawia mi przyjemność, ale gdy nawet jedna osoba przeczyta, to co stworzyłam przyjemność ta wzrasta o sto procent.

Dla tych, którzy dobrnęli do tego momentu - szczęśliwego nowego roku, oby był owocny.

Nie lubię płakać nocą

2009-12-18T19:22:00.000+01:00

Nie lubię płakać nocą,
nie lubię moczyć poduszki,
nie lubię płakać, gdy nie ma o co,
i kiedy nikt nie słucha.

Lubię mieć prywatne ramię,
takie mięciutkie, obejmujące,
takie, co mówi, że będzie w porządku,
nawet jeśli wie, że kłamie.

Nie lubię się tłumaczyć,
gdy wiem, że nie zrozumie,
że powie – weź się w garść,
przecież jesteś dorosła.

Lubię, kiedy milczymy,
a łzy powoli ciekną,
nie boję się wtedy wczoraj,
ni tego, co przede mną.

===

2009-12-09T20:58:00.001+01:00

kocham cię
nie-romantycznie
nie-fizycznie
nie-zmysłowo
kocham cię
nie-schematycznie
nie-nadzwyczajnie
i w ubraniu
kocham cię sercem i duszą
nie ciałem
śmieję się z tobą
płaczę i złoszczę
jesteś aniołem cichym nade mną
a ja twą tęczę życia rozjaśniam

pieprzyk po wewnętrznej stronie uda

2009-11-27T11:44:00.000+01:00

Wykrzyczeć, czy na ucho szeptem złożyć słowa?
Szaleć, czy pląsać leciutko po tafli jeziora?
W zieleń spokoju, czy czerwień namiętności
przystroić te myśli, co wypełniają przestrzeń
miedzy ustami?

Ciała drżą rozkołysane w uścisku uniesienia.
Szukają się wzajemnie w ciemności.
Błądząc dłońmi zrywają kolory ubrań,
które maskują to, co najpiękniejsze,
czego nie da się opowiedzieć.

Stygną teraz mokre ciała wśród odcieni barw wszelakich,
które rozrzucone wkoło uśmiechają się łagodnie,
bo dziś pierwszy raz widziały
pieprzyk po wewnętrznej stronie uda.

o wymiarze sprawiedliwości, który nie jest tak sprawiedliwy, jak mu się wydaje

2009-11-26T21:47:00.002+01:00

gdy zapyta - ty odpowiesz,
wytłumaczysz zgrabnie wszystko
od początku, aż do deski
o tym, co robiłeś co noc

dłoń położysz na swej piersi
i powtórzysz słowa piękne,
siądziesz później na ławeczce
i opowiesz o tej bestii

mimo, że się dławisz wstydem,
i że dusza twoja krwawi,
wyrok będzie i tak mały -
biłeś ją, a w celi sczeźniesz

Mucha

2009-11-16T22:21:00.002+01:00

gdzieś w kącie głowy rozmyślam nad tobą
pajęczynę snów bezwolnie rozsnuwam
na której stawonóg obślizgły się czai
i chce mnie ze sobą zaciągnąć w jej głąb

i nie panuję już na tym w ogóle
pająk mnie zżera i kurczę się w sobie
bo po co się starać gdy wszystko już jasne
po co mam walczyć o coś czego nie ma

zwisam więc teraz z pajęczyny marzeń
głową do dołu bo tylko tak umiem
puder nakładam na uczucia
żeby nie było ich widać gdy spadnę

Zagramy razem?

2009-11-13T23:01:00.000+01:00

i wtedy Przypadek rzucił kośćmi losu
i w ruletkę się z nami zabawił
srebrną kulkę puścił na koło Fortuny
z którą bezmyślnie wciąż hazarduje
ciesząc się z Numerów w które trafia
by z triumfem patrzeć jak Amor znaczy ludzi

nic poradzić na to nie zdołamy
jesteśmy pionkami w tej wielkiej Grze
bo mówią że Miłość jest czasami ślepa
lecz wzrok ma doskonały i śmieje się z nas
cośmy tak krótkowzroczni

bezgłowie

2009-10-25T00:40:00.000+02:00

uśmiechy giną pod warstwą kurzu
czas miedzy palce się wślizguje
za dużo między nimi luzu
pył wszystko przykrywa

zacisnąć pięści też nie dasz rady
skleić ich razem solidnie
dłonie twe tylko od parady
wszystko z nich wypada

ślepymi oczami tą pustkę świdrujesz
ona wypełnia ci codzienność
wiesz już ze powoli wariujesz
bezgłowe manekiny odchodzą

i sam zostajesz w pustym pokoju
w trzech ścianach i czterech kątach
i nic nie popsuje twojego nastroju
chwycisz za sznur i odnajdziesz spokój

pomnik

2009-10-20T23:15:00.002+02:00

Pozostawić coś po sobie
Coś dla przyszłych pokoleń
By pamiętały o tobie
Gdy twe ciało będzie w grobie.

W nuty przelać swoją duszę
Spisać ją w tomikach
Książkę wydać chyba musze
Inaczej się stąd nie ruszę.

Bo jak odejść z tego świata
Kiedy on tak wielki?
Przeżyć wszystkie swoje lata
Czekając na kata?

Chcę zostawić coś po sobie
Chcę być częścią świata
Bo gdy będę leżeć w grobie
Nie wybaczę sobie…

======

nie mogę ostatnio pisać. nic, ani prozy, ani poezji. mam w głowie takie wielkie NIC, syndrom pustej kartki i całkowitą blokadę. co za tym idzie prawie tez nie czytam, zaczęłam 5 książek i juz jakiś czas temu, jutro zacznę kolejną i żadnej nie skończę. potrzebuję kakao. w dużych ilościach.

haaaa, haaaa!

2009-08-26T14:42:00.004+02:00

Made in China

2009-08-21T20:36:00.000+02:00

Stoję na okrągłej podłodze
Na jednej nodze
Całe życie

Obracam się ciągle w koło
Raz wesoło
Czasem smutno

Muzyka, tak jakby z pianina
Za godziną godzina
Ciągle ta sama

Małe rączki opuszczą wieko
Lecz nigdy daleko
Nie odchodzą

Za chwilę znów się zakręcę
W dziecka ręce
Tak bezpieczna

Stoję na okrąglej podłodze
Na jednej nodze
Całe życie

wiersz. bo tak

2009-08-07T21:58:00.001+02:00

Monsun

Wreszcie poduszka odmówiła cierpliwości,
I krople staczały się po niej na dywan,
Który też nie okazał litości
I łzy kurzem przykrywał.
Nikt nie odkurzał go przez długie lata
Nikt nie wyżymał poduszki do sucha
Więc dywan wygląda teraz jak szmata
A głowę kładę w kałuży.

sierpien '09

Post Mortem

2009-06-22T16:58:00.001+02:00

Zastanawialiście się kiedyś co się z wami dzieje po przekroczeniu granicy pomiędzy życiem i śmiercią? Wyobrażaliście sobie pewnie białe światło na końcu ciemnego tunelu, albo chór aniołów unoszący waszą duszę do nieba, lub też diabliki zapraszające do piekła, jeśli wierzycie w takie rzeczy. Domyślam się jednak, że za każdym razem był to obraz nie z tego świata, coś zupełnie odmiennego od rzeczywistości w jakiej przyszło wam żyć. Wiadomo, wszyscy myślimy o tym co jest po śmierci.
Nie różnimy się więc zbytnio pod tym względem. Ja również zastanawiałem się często co będzie kiedy umrę. Najintensywniej rozmyślałem o tym stojąc w kolejce do bankomatu, aby pobrać moją pierwszą wypłatę. Pamiętam to jak dziś. Właśnie wtedy, w tej tak zwyczajnej sytuacji poczułem zimno metalu wchodzące w moją klatkę piersiową i stopniowo przeszywające moje serce. O, tak, to był idealny moment, żeby myśleć o życiu i śmierci. Cóż, głównie o śmierci, ponieważ zanim przybyło pogotowie moje ciało było już martwe, moja pierwsza, i ostatnia karta kredytowa została skradziona, a obcy ludzie przyglądali mi się i biadolili jaki to ja jestem nieszczęsny i jak ktoś mógłby zrobić coś tak strasznego. Cóż, tragedia tragedią, ale żyje się dalej, nie? No właśnie…
Wbrew powszechnej opinii, śmierci nie towarzyszy nic szczególnego. Umierasz, twoja dusza wychodzi z ciała i staje obok. I to właściwie koniec, przykro mi, że was rozczarowałem. No więc kiedy już wyjdziesz ze swojej cielesnej powłoki ogarnia cię zaskoczenie, co jest raczej normalne w tak niecodziennej sytuacji, w końcu umiera się tylko raz. Zaskoczenie jednak szybko przeradza się w ciekawość, chcesz zadawać miliony pytań – czy ja naprawdę nie żyję? Co teraz będzie? Czy ktoś mnie widzi? Czemu nie poszedłem do nieba? I tak dalej. Pytań tych jednak nigdy nie zadajesz, bo po prostu nie masz komu, od teraz jesteś sam, nikt cię nie dostrzega, jesteś duchem, nienamacalną materią. Snujesz się więc po ulicach swojego miasta czekając na koniec świata, zbawienie, czy cokolwiek innego. I to koniec. Nie masz już nic do roboty. Nie odczuwasz głodu ani pragnienia, nie masz żadnych potrzeb fizycznych. Istniejesz tylko we własnych myślach. Kiepski scenariusz, co?
W gruncie rzeczy śmierć nie jest jednak taka zła. Nie chcieliście nigdy popatrzeć z boku na swoje życie? Albo na życie innych ludzi, nie ujawniając przy tym swojej obecności? Bywa to naprawdę zabawne. Ja, na ten przykład najlepiej bawiłem się na własnym pogrzebie. Było na nim zdumiewająco dużo osób, ciotki, wujkowie, bracia stryjeczni i cała reszta mojej rodziny, której w ogóle nie pamiętałem, nie wiem nawet czy kiedykolwiek za życia ich spotkałem. Była nawet dziewczyna, która zerwała ze mną w liceum przez mój aparat na zęby. Sądząc po jej minie i napuchniętych oczach pewnie teraz było jej strasznie głupio. Babcia klepała różaniec, a moja starsza siostra siedziała tylko i patrzyła na moją trumnę. Byli też moi rodzice. Rozwiedli się osiem lat temu i od tej pory nie rozmawiali ze sobą. Naprawdę musiałem umrzeć, żeby w końcu się do siebie odezwali? Cóż, opłaciło się jednak, bo parę miesięcy po mojej śmierci ojciec wprowadził się z powrotem do domu. Nie miałem zbyt wielu przyjaciół za życia, jednak nad moim grobem stało kilkanaście osób z moich klas, począwszy od podstawówki, na grupie uczelnianej kończąc. Najbardziej podobała mi się przemowa mojego kolegi z ławki ze szkoły średniej. Dowiedziałem się wtedy o sobie wielu ciekawych rzeczy, między innymi tego, że zawsze pilnie się uczyłem, dążyłem do wyznaczonych celów, byłem wspaniałym przyjacielem i zawsze byłem gotów na bezinteresowną pomoc. Na pogrzebach ludzie zawsze mówią to samo, zwłaszcza kiedy umierasz w młodym wieku. „Był takim dobrym człowiekiem, to wielka strata”. Według nich byłem ideałem, bez którego ten świat nie będzie już taki, jak wcześniej. A nie wierzyłem kiedy mówili, że wielcy ludzie są doceniani dopiero po śmierci.
Nazywam się Daniel Rosowski, mam 24 lata, to znaczy miałem, w chwili śmierci, i jestem dziennikarzem. Mieszkam i pracuję we Wrocławiu, jednak, drogi Czytelniku, nigdy się nie spotkamy, nie zobaczysz mnie, nie poczujesz. Umarłem, a miasto w którym żyję jest lustrzanym odbiciem tego, które znasz.
Moje życie nie należało do najciekawszych. Nigdy się nie wychylałem, nie wykraczałem przed szereg, biegłem razem z tłumem, krzyczałem te same hasła. Byłem tchórzem. Cóż, teraz w końcu mogę się do tego przyznać. Bałem się wielu rzeczy. Że nie zdam matury, nie dostanę się na studia, a później, że nie utrzymam się na nich. Bałem się marzyć, bo bałem się rozczarowań. Byłem przerażony wizją jakiejkolwiek porażki. Była tego cała lista. Ale to wszystko było przedtem, kiedy jeszcze żyłem. Teraz nie boję się niczego. No bo co złego może mi się stać? W końcu już nie żyję. Chociaż właściwie może właśnie teraz dopiero żyję naprawdę…

Cyfra część 4

2009-06-03T10:20:00.000+02:00

Za oknem szalała burza, Victoria obudziła się zlana potem. Zerwała się z łóżka i pobiegła do pokoju brata. Nie zdążyła jednak dojść do środka korytarza, kiedy wpadła na Victora.
- Czy ty…
- Ty też?
Victor był równie wystraszony, co jego siostra, nie musieli nic mówić. Już się zdarzało, że śnili ten sam sen, ale nigdy tak intensywnie. Razem usiedli na podłodze przy ścianie.
- Ok, może jednak to nie jest tylko głupi żart. – powiedziała po chwili Victoria. – A jeśli chodzi o to rzekome połączenie psychiczne bliźniąt, to też miałeś rację.
Victoria oparła głowę na ramieniu brata.
- Ja mam zawsze rację. – odparł Victor. - Ale i tak cię kocham, głuptasie. Jutro z samego rana spróbujemy się dowiedzieć o co chodzi z tą skrzynką i całą resztą, zgoda?
Victoria mruknęła coś na znak, że się zgadza.
- Braciszku? Mogę dziś spać z tobą?
- Jasne. Tylko nie zabieraj mi kołdry.

+++

Świeże, poranne powietrze wpadało przez okno i głaskało włosy Viktorii, kiedy razem z bratem jechali na wieś. Ich samochód, już nie pierwszej młodości głośno powarkiwał grożąc awarią w najmniej oczekiwanym momencie.
- Nie rozumiem. Zarabiasz krocie, a jeździsz takim rzęchem. Czemu nie kupisz sobie porządnego samochodu? – Victor ostentacyjnie oderwał kawałek plastiku z deski rozdzielczej i wyrzucił przez nie domykające się okno od strony pasażera.
- Lubię go. Jeśli tak ci się nie podoba, to czemu nie pojechałeś swoim dopieszczonym viperem?
- Na wieś? Chyba żartujesz...
Victoria była zdenerwowana. W nocy nie mogła spać, Victor kręcił się w łóżku, które było niewygodne, kołdra była za mała, a blask księżyca dodatkowo ją drażnił sprawiając, że miała ochotę na niego nawrzeszczeć. Poza tym jej wkurzający brat od rana paplał tylko o tej głupiej cyfrze i o tym, że, niewiadomo po co, muszą pojechać na wieś, że to ważne i nie mógł zrozumieć jak Victoria może nie być ciekawa, o co chodzi. Teraz jechali już w rodzinne strony, a on ciągle doprowadzał ją do szału każdym słowem. Na szczęście w końcu zamilkł. Jechali powoli, na drogowe szaleństwa nie było miejsca, ani sposobności. Samochód Victorii – Mustang z 1976 roku nie był już pierwszej świeżości. Plastikowe elementy dawno już odpadły a srebrną niegdyś karoserię pokryła siatka rdzawych nitek. Asfalt w tej okolicy też miał już daleko za sobą dni swojej świetności. Posuwali się więc powoli wśród bujnej roślinności wkradającej się już powoli na ulicę; droga ta nie była zbyt często uczęszczana, toteż odpowiednie władze nie poczuwały się do odpowiedzialności za jej bezpieczeństwo. Ale z drugiej strony, co złego mogłoby się wydarzyć w tak spokojnej okolicy, gdy dookoła tylko cisza, spokój i matka natura.
- Poznajesz tę okolicę? – Spytała Victoria. Niechętnie zaczynała rozmowę z bratem, ale nie była pewna, czy jadą w dobrym kierunku. Victor rozejrzał się w poszukiwaniu znajomych punktów.
- Nie bardzo. – Odparł po chwili wahania. – Nie mów mi, że się zgubiliśmy, wieczorem mam nagranie, nie mogę się spóźnić.
- Sprawdź na mapie, powinna być w schowku.
Schowek, tak jak i reszta samochodu był w fatalnym stanie i gdy tylko Victor spróbował go otworzyć, klapa odpadła i cała zawartość skrytki wysypała się pod jego nogi. A trzeba wspomnieć, że była tego pokaźna ilość.
- Rany boskie, siostra, kiedy ostatnio tu sprzątałaś? – Chłopak zaczął przekopywać się przez stertę śmieci. Znalazł tam między innymi kilka kaset magnetofonowych, butelkę po wodzie, plastikowy kubek, przeterminowane tabletki od bólu głowy i trochę drobnych. Ale nie było tam mapy.
- Sprawdź pod siedzeniem. – Victoria nerwowo rozglądała się po okolicy, ale nie mogła wyłowić żadnych znajomych szczegółów. – Musi gdzieś tam być.
- Pod siedzeniem jest tylko jakieś babskie pisemko i to, cokolwiek to jest. – W ręce trzymał coś co wyglądało jak kość piszczelowa pokryta pleśnią i kawałkami różowej gumy do żucia. Po krótkich oględzinach zdecydował nie zagłębiać się w to jak ów przedmiot znalazł się w samochodzie jego siostry i wrzucił go z powrotem pod siedzenie. – Wygląda na to, że mapy jednak nie ma. – Dodał, z niesmakiem wycierając dłoń z zielonego nalotu.
- Sprawdź jeszcze pod moim fotelem, mówię ci, że gdzieś tu musi być jakaś cholerna mapa!
- Daj spokój, zaraz po prostu zapytamy kogoś o drogę i będzie po kłopocie. – Victor przeciągnął się na fotelu i ziewnął.
- Zapytamy kogoś? Widziałeś tu jakąkolwiek żywą istotę, odkąd wjechaliśmy na to odludzie? Nie ważne, sama sprawdzę. – Sięgnęła jedną ręką pod fotel i spróbowała znaleźć mapę na stercie innych niepotrzebnych gazet i śmieci z zamierzchłych czasów. – Chyba coś mam, muszę sięgnąć głębiej… - Pochyliła się aby móc lepiej dosięgnąć i zagłębiła się w niezbadane odmęty swojego wozu trochę zbyt głęboko.
- Uważaj! – usłyszała krzyk brata. Victoria instynktownie szarpnęła kierownicą i samochód wyrwał jej się spod kontroli. Z piskiem opon zatoczył kółko na jezdni i wjechał przodem w wielki dąb, którego potężna korona sięgała już do połowy szosy. Masywny konar przebił przednią szybę Mustanga i szkło posypało się na rodzeństwo, które oszołomione siedziało po przeciwnych stronach uziemionego wozu. Dzieliła ich jedynie wielka gałąź, która wbiła się w sam środek szyby, szczęśliwie nie raniąc pasażerów.
Victoria dyszała ze złości i strachu, trudno określić które uczucie przeważało.
- To przez ciebie! – Krzyknęła do brata. – Na co niby miałam uważać?! Chyba tylko na to cholerne drzewo, przez które jestem cała pokaleczona, a nie mamy nawet apteczki! Ciekawe jak teraz wrócimy do domu?! – Dziewczyna uderzyła konar pięścią i syknęła z bólu – mały kawałek szkła wbił jej się jeszcze głębiej w dłoń. Krew zaczęła płynąć czerwoną stróżką, Victoria z całych sił powstrzymywała się od płaczu, ten dzień nie mógł być już gorszy.
- Nie wyżywaj się na drzewie, - Victor wyciągał właśnie kawałek szkła, który, na szczęście delikatnie, wbił mu się w ramię. – ono nie jest niczemu winne.
Victoria odwróciła się do brata z żądzą krwi w oczach. Z jej dłoni posypały się iskry, zacisnęła pięści.
- Masz rację. – Powiedziała przez zaciśnięte zęby – To twoja wina. – Rzuciła się na Victora, którego uratował dębowy konar, skutecznie blokujący siostrze drogę. Chłopak otworzył drzwi i wysiadł z samochodu, a raczej tego, co z niego zostało i otrzepał się z odłamków szkła. Victoria dołączyła do niego po chwili uspokoiwszy się wcześniej jeszcze wewnątrz pojazdu.
- Lepiej ci już?
- Nie rozmawiam z tobą.
Wyszli z rowu na ulicę, nie patrząc nawet na zniszczony samochód. Dosyć już przykrości jak na jeden dzień, było oczywiste, że on już nigdzie więcej nie pojedzie, niech swoje ostatnie warknięcie wyda w spokoju i ciszy.

Cyfra część 3

2009-05-25T21:38:00.001+02:00

Była noc. Stała nad przepaścią. Była bosa, ubrana w koszulę nocną. Wiał wiatr, tak mocny, że lada chwila mogła się zachwiać i spaść w nicość. Patrzyła przed siebie na zachmurzone niebo i wypatrywała. Spojrzała w bok, tuż przy niej stał jej brat i patrzył na nią. Oboje znów wbili wzrok w ciemność. Czekali. Chmury zaczęły wirować, powstał wielki lej, trąba powietrzna, w której można było dostrzec niesprecyzowane kształty. Najpierw zarysy, później coraz wyraźniej na tle nieba, w chmurach pojawiały się ludzkie twarze. Krzyczały bezgłośnie. Ich usta wykrzywiał grymas bólu i rozpaczy. Victoria wyciągnęła ku nim ręce, jej brat uczynił to samo. Postacie z mgły chwyciły ich i wplotły w swój korowód. Ich ciała poruszały się bezwładnie wśród chmur, wśród cieni i mgieł. Rozległ się grzmot. Potężny piorun rozdarł niebo na pół. Cienie zniknęły. Oślepił ich blask bijący z góry, sponad chmur. Unosili się teraz w pustce, w przestrzeni. Nie widać już było klifu, na którym stali. Latali teraz nad piękną, zieloną łąką. Nagle stali wśród kwiatów, dookoła latały motyle, nieopodal szumiał strumyk. Wysoka, biała, skrzydlata postać zbliżyła się do nich.
JUŻ CZAS - powiedział przybysz. Nie ruszał ustami. Jego głos nie dał się określić, był słyszalny jedynie w ich umysłach. Nie był ani wysoki, ani niski. Ani kobiecy, ani męski. Położył dłonie na ich głowach i otworzył usta. Nieludzki krzyk rozmazał piękny krajobraz ukazując nowy.
Dom na wsi. Strych. Wielkie pudło na drobiazgi pełne niepotrzebnych rupieci. Na krześle obok siedzi mężczyzna. Jest stary, przygarbiony i bardzo smutny. Jednak jego oczy ciągle błyszczą. W dłoniach trzyma drewnianą skrzynkę, do której wkłada trzy małe karteczki i solidnie ją zamyka. Po raz ostatni spogląda na swoje wnuki.
- Znajdźcie ją, dzieci moje. Znajdźcie…
Pudełko wypada mu z rąk, kiedy starzec osuwa się na podłogę. Z jego ust pada jeszcze jedno słowo.
- Dziewięć…
Starzec umiera. Strych już nie jest strychem. Jest znowu przestrzenią ponad przepaścią. Rodzeństwo stoi na klifie i patrzy w dal. Grzmot. Krajobraz znów się zmienia.

Cyfra część 2

2009-05-21T15:22:00.000+02:00

Kiedy Victoria robiła kawę, jej brat mocował się z drewnianą skrzynką, która za nic nie chciała się otworzyć.
- Mamy siekierę? – krzyknął do siostry – To cholerstwo jest nieustępliwe, nawet nie wiem z której strony zacząć się do niego dobierać. – powiedział i kopnął pudło. Coś zaszeleściło w środku. Chłopak podniósł skrzynkę do ucha i potrząsnął.
- Victoria? Tam są jakieś papiery!
- Uuu, może mapa do skarbu. – Victoria zaśmiała się i podała bratu kawę. Było już późno, ale on uparł się otworzyć tajemniczą paczkę. – Właściwie, to skąd ty to wziąłeś?
Chłopak usiadł na fotelu i patrząc z frustracją na skrzynkę wypił łyk kawy.
- Dziś rano, kiedy wyciągałem ten list, w skrzynce było też awizo, ale nie miałem czasu odebrać paczki od razu, musiałem przecież przygotować się na ten zjazd. Odebrałem ją dopiero wieczorem. Kiedy się spotkaliśmy właśnie wracałem z poczty. Na paczce nie ma nadawcy, ani adresu…
Przez dłuższą chwilę oboje milczeli.
- Victoria?
- Hm?
- Czy mogłabyś to… no wiesz…?
Dziewczyna spojrzała na brata ze zdziwieniem.
- Chcesz, żebym to spaliła?
- Nie, nie – Victor energicznie pokręcił głową. – Tylko krawędzie, tak, żeby dało się otworzyć – wyjaśnił. – Proszę. Nie sądzę żebyśmy mieli gdzieś w domu łom… – dodał – Przecież wiesz, że jesteś moją ulubioną siostrą i tylko ciebie mogę zawsze prosić o pomoc.
- Lizus – zaśmiała się.
Odstawiła kawę na stolik, sczepiła niesforne włosy gumką w koński ogon i usiadła na podłodze. Przysunęła do siebie skrzynkę.
- Tylko nie zniszcz zawartości.
- Jakbym nie wiedziała…
Przyłożyła obie dłonie do jednej z krawędzi skrzynki i skupiła się. Już po chwili pojawił się szary dym i było czuć zapach palonego drewna. Po kilku sekundach Victoria oderwała dłonie od skrzynki ukazując zwęgloną krawędź, później powtórzyła tą czynność jeszcze trzy razy, tak aby można było oderwać jedną ze ścian pudełka. Kiedy Victoria robiła swoje, jej brat z zazdrością patrzył na siostrę.
- Jak to jest, że ty tak możesz a ja nie? W końcu jesteśmy bliźniętami, nie powinniśmy dzielić takiej mocy?
Victoria westchnęła.
- Tą moc miała nasza mama, która odziedziczyła to po naszej babci, a ta po swojej mamie. – wyrecytowała - Jeszcze jakieś pytania?
- Mówię tylko, że to nie fair. – naburmuszył się chłopak.
-Wiem, ale nic nie poradzisz. – dziewczyna właśnie kończyła wypalać ostatnią krawędź. – Proszę. – dodała odrywając dłonie od spalonego drewna. – Ja już skończyłam. Teraz otwórz to i zobaczmy w końcu co jest w środku.
Victor podniósł wypalony przez siostrę kawałek drewna i razem niepewnie zajrzeli do środka.
Na dnie skrzynki leżały 3 kartki, takie same jak ta, którą Viktor odkrył rano w skrzynce pocztowej. Na dwóch większych widniały litery „V”, na trzeciej – cyfra dziewięć.
- O co chodzi z tą dziewiątką? Domyślam się co oznaczają „V”, żadna filozofia, ale dziewiątka? Co o tym myślisz siostrzyczko?
- Myślę, że ktoś się nudzi i robi nam głupie żarty. – odparła ze zdenerwowaniem Victoria. – I myślę też, że niepotrzebnie brudziłam sobie ręce. Wywal te śmieci i daj sobie już spokój. Mam na dziś dosyć, poza tym to wypalanie strasznie mnie zmęczyło. Widzimy się rano.
Victoria wstała i poszła do swojego pokoju.
Jej brat siedział na podłodze trzymając w dłoniach cztery kartki – jedną, którą dostał rano i trzy, które wydobyli ze skrzynki. Wpatrywał się w nie szukając jakiejś wskazówki, czegokolwiek co naprowadziłoby go na jakiś ślad. A może rzeczywiście ktoś robi sobie żarty? Ale co jeśli nie? Westchnął, odłożył wszystkie cztery kartki do skrzynki i przykrył wiekiem i skierował się do sypialni.
- Jutro nad tym pomyślimy… - szepnął do siebie.

Cyfra część 1.

2009-05-15T21:59:00.005+02:00

Miało to być opowiadanie konkursowe na pewnym portalu literackim, ale nie zdążę go dokończyć na czas. Wrzucam je tutaj w częściach.

---------------------------------------------------------------------------------

Victoria stała na schodach i paliła papierosa. Deszcz uparcie dudnił w daszek nad jej głową, jakby koniecznie chciał zniszczyć idealną fryzurę, którą przygotowała na ten wieczór. Dziewczyna była zdenerwowana, niecierpliwie przestępowała z nogi na nogę w myślach przeklinając swojego spóźnionego brata.
- Ostatni raz robię mu przysługę… - mruczała pod nosem
Po chwili zza zakrętu wybiegła postać – młody chłopak w garniturze. Biegł przez deszcz i trzymał w rękach średnich rozmiarów skrzynkę.
- Ile można na ciebie czekać, co? – krzyknęła Victoria – To w końcu był twój pomysł z tym głupim balem! – krzyczała do brata, lecz ten zignorował ją.
- Otwieraj drzwi – powiedział chłopak i rzucił siostrze klucz do ich mieszkania.
- I tak już jesteśmy spóźnieni, co ty…
- Po prostu otwórz te drzwi!
Victoria westchnęła i przekręciła klucz w zamku.

+++

- I że niby co to jest? – zapytała głową wskazując trzymane przez brata pudełko.
Victoria siedziała w fotelu i popijała wino z kryształowego kieliszka. Była zła na brata, ale też cieszyła się, ze nie musi iść na bal z okazji zjazdu absolwentów swojego liceum. Nie lubiła tego typu imprez. Chociaż nie wiedziała też, czy woli siedzieć w domu i wysłuchiwać kolejnej historyjki swojego brata.
- To, moja droga Victorio – zaczął powoli – To jest nasze dziedzictwo – dokończył z uśmiechem i dopił swoje wino.
- Aha – dziewczyna przebrała się już z sukni wieczorowej w szlafrok i rozpuściła kasztanowe loki, których upięcie na niedoszły bal kosztowało ją majątek. – Fajnie. Czyli, że co jest w środku?
- Kpij sobie, na zdrowie. – chłopak nalał sobie i siostrze kolejną lampkę wina. – Ale zobaczysz jeszcze kto ma rację.
- Victor, ale o czym ty w ogólne mówisz? Jaką rację? Co jest w tym pudełku, czemu go po prostu nie otworzysz?
- Jeszcze nie wiem co w nim jest, Victorio.
Chłopak zamilkł uśmiechając się delikatnie. Wyglądał jakby jego myśli były gdzieś bardzo daleko.
- Pamiętasz tą historię, która dziadek opowiadał nam w każde święta? – powiedział po chwili wpatrując się w kieliszek w swojej dłoni. - O tym wielkim skarbie, który ukrył przed wojną?
- Mhm – przytaknęła ze znudzeniem. – Ale nigdy nie powiedział nawet co to za „skarb”, ani gdzie dokładnie go schował. Szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby on w ogólne istniał. To tylko kolejna historia naszego dziadka. Nie miał nic innego do roboty, więc wymyślał niestworzone historie, żebyśmy siedzieli grzecznie przy stole. – dokończyła pić wino i ziewnęła. – Jeśli nie chcesz sprawdzać co jest w skrzyni, to nie. Idę spać.
- To przyszło dziś rano, kiedy jeszcze spałaś. – Victor wyciągnął z wewnętrznej kieszeni marynarki białą pogniecioną kopertę. – List. Od dziadka.
Victoria spojrzała na niego z zaskoczeniem, które jednak szybko ustąpiło miejsca zwątpieniu.
- Dziadek zmarł dziesięć lat temu, geniuszu. – rzuciła i wstała z fotela. – Bardzo śmieszne.
- Dziewięć.
- Co?
- Dziadek zmarł dziewięć lat temu. I myślę, że zostawił nam wiadomość.
Victor otworzył kopertę i wyjął ze środka małą, szarą karteczkę. Na papierze widniał tylko jeden symbol. Cyfra dziewięć.

No. 5

2009-04-12T22:22:00.001+02:00

Szedł jak co dzień tą sama ulicą wzdłuż rzeki, która dziś była wyjątkowo spokojna. Dzień był ponury i chmury pojękiwały już cicho, jakby wcale nie podobała im się wizja nadchodzącej burzy. Gdzieś na horyzoncie niebo rozjaśniało się pierwszą błyskawicą. Zmoknę, pomyślał i parsknął z niezadowoleniem. Zmoknę i będę mokry. Zdał sobie sprawę z tego jak bezsensownie to brzmi, uśmiechnął się pod nosem. Wlepił wzrok w chodnik i szybszym krokiem ruszył dalej. Na ulicy dookoła niego ludzie zwijali swoje stragany, kelnerzy zabierali stoliki sprzed restauracji, a mieszkańcy kamienicy zamykali okna. Niebo znów przeszył grom, tym razem jednak dało się go słyszeć aż nazbyt wyraźnie. Zapowiadała się potężna burza. Wrócę do domu przemoczony, ale od razu wezmę długą, gorącą kąpiel. Pocieszał się w duchu. Pierwsze krople zaczęły uderzać o chodnik. Padała lekka mżawka, która jednak powoli przemieniała się w prawdziwy deszcz, nie była to jednak jeszcze ulewa. Zauważył, że na ławce w pobliżu siedzi człowiek i wydaje się ignorować fakt, że za chwilę nie pozostanie na nim nawet kawałek suchego ubrania. Niech moknie, co mnie to obchodzi. W końcu to tylko deszcz. Woda skraplająca się z pary… woda…
Przystanął. Nie wiedział co się dzieje. Czy ma halucynacje? Może to przepracowanie? Złudzenie optyczne? A może zasnął w biurze i mu się to śni? Stał i wpatrywał się w świeżo powstałą kałużę, tuż przed nim. Deszcz? Od kiedy deszcz jest czerwony? Spojrzał w górę i kilka kropel spadło mu na twarz. Przetarł ją dłonią i odkrył, że tajemnicza ciecz jest lepka i ma znajomo słodki smak. Smak krwi. I wtedy spostrzegł, że osoba siedząca dotąd na ławce nieopodal, teraz stoi tuż obok i patrzy na niego. W jej oczach nie można było odczytać żadnych emocji, z rysów twarzy ciężko było nawet określić jej płeć. Stali tak chwilę patrząc na siebie.
- Czasem, - zaczął nieznajomy głosem, który w każdej chwili mógł przerodzić się w płacz - kiedy na świecie źle się dzieje, jeden z nich umiera. Wtedy niebo płacze. Płacze krwią, bo żal mu jest ludzi, którzy nie potrafią docenić tego co mają i cieszyć się życiem. Niebo płacze nad ludźmi, którzy nie żyją godnie i nie pozwalają żyć innym. Tak już jest i nie da się tego zmienić. Ludzie są źli i w odpowiednim czasie jeden z nas… jeden z nich musi umrzeć, żeby ludzie mogli żyć. Ale wy i tak tego nie doceniacie. Nie rozumiecie. Ale to nic…
Nieznajomy spuścił głowę i powoli odszedł. Mężczyzna stał w kałuży i nie wiedział co myśleć. Kim był ten człowiek? Jakiś wariat? Tak, to na pewno jakiś wariat. Ruszył przed siebie starając się zapomnieć o tym co powiedział nieznajomy. Znów padał normalny deszcz, skroplona woda, prosto z chmur. Zaczynała się burza. Kilkadziesiąt metrów dalej widział już swój dom, kiedy tuż przed nim wylądowało pióro. Wielkie, białe pióro z wplecionymi złotymi pasmami. Wielkie, biało-złote pióro. Całe we krwi.

No. 4

2009-03-09T21:18:00.003+01:00

Spacerował, jak co wieczór, Alejami Wschodzącego Słońca skąd, nadzwyczaj ironicznie, można było podziwiać pierwsze gwiazdy na granatowym niebie. Lubił błysk tych, maleńkich z wielkiej odległości planet, całych układów i galaktyk. Lubił o nich marzyć i uśmiechał się do siebie na myśl o swojej małości. Miał świadomość, że nic nie znaczy na tym świecie, że jest tylko jednym z wielu, może nie takim jak inni, lecz wciąż jedynie szarym obywatelem, który w dzień pracuje a nocą śpi. Tak, miał tego świadomość, ale nie lubił o sobie myśleć w ten sposób. Postrzegał się jako artystę, którego nikt nie docenia, który musi cierpieć za swoją sztukę, za wrażliwość na piękno i swoją odmienność, artystę, który, z całą pewnością, zostanie dostrzeżony po śmierci. Nie mógł się już doczekać. Spacerując, często wyobrażał sobie, że umiera. Jako duch staje nad swoim ciałem i patrzy na tych wszystkich ludzi, którzy zbierają się nad jego grobem i mówią: „Był wielkim człowiekiem, artystą, a my, jakże głupi byliśmy, niedoceniając go”. Nie martwił się niczym, wiedział, że w końcu go zauważą. Oni. Ci, od których przez całe życie uciekał. Zwyczajni ludzie. Opuścił wzrok i zatrzymał się na chodniku pod rozgwieżdżonym niebem.
Czemu zależy mi na ich zdaniu? Czemu pragnę ich akceptacji? Dlaczego nie mogę tworzyć dla siebie? Po co mi sława i pieniądze?
W jednej sekundzie te pytania przemknęły mu przez myśl.
Podniósł wzrok i ruszył przed siebie. Nie patrzył już w gwiazdy, one są poza jego zasięgiem. Po co mu sława? Nie myślał już o niej i, w tej chwili, nie chciał jej. Wrócił do domu i położył się do łóżka nie myśląc już o niczym. Znów był tylko szarym człowiekiem, nie wyróżniającym się z tłumu, prostym obywatelem, który śpi w nocy z za dnia pracuje. Pozostanie nim aż do następnego wieczora, kiedy znów będzie artystą. Znów, pełen nadziei, będzie spacerował Alejami Wschodzącego Słońca szukając natchnienia, uznania i śmierci.

=====

muzyka na dziś

No. 3

2009-02-11T17:30:00.001+01:00

Stała na moście, czekała na niego. Umówili się w tym miejscu na godzinę 23.00, mieli porozmawiać o sprawach, które nie powinny być omawiane w ciągu dnia. Z nieba delikatnie prószył śnieg, który na tle świateł miasta tworzył niemal romantyczną atmosferę. Jednak nie było w tym momencie krzty romantyzmu. Dziewczyna miała na sobie długi skórzany płaszcz i stała oparta o poręcz, jej czerwony szalik powiewał na wietrze. Kręcone kasztanowe włosy opadały na twarz bez wyrazu. Usłyszała trzepot skrzydeł. Tuż obok niej, na poręczy usiadł wieki kruk i zaczął przypatrywać się dziewczynie. Spojrzała na niego.
- Dochodzi jedenasta. Zaraz powinien być. – powiedziała.
Na pustej dotychczas ulicy ukazały się światła samochodu i po chwili czarny samochód wjechał na most. Zatrzymał się na poboczu. Ze środka wyszedł gruby mężczyzna w białym futrze, które wyglądało na kosztowne i takie zapewne było. Powolnym krokiem ruszył w stronę kobiety, w ręce trzymał spory neseser ozdobiony lśniącymi w świetle latarni kryształami. Stanął przed dziewczyną i bez słowa rzucił jej go pod nogi. Nie spojrzała na niego, wciąż patrzyła przed siebie, na rzekę i światła miasta w oddali.
- Mówią, że jeśli czegoś bardzo pragniesz, przyjdziesz nad tą rzekę i wypowiesz życzenie, to ono się spełni. Musi to być jednak życzenie czystego serca. Czy wiesz, czym jest czyste serce?
Mężczyzna uśmiechnął się.
- Skończ ten cyrk mała. Bierz kasę i daj mi spokój. Przecież tego chcesz, pieniędzy, czyż nie?
Dziewczyna odwróciła się do niego i spojrzała mu w oczy. Miała niezwykłe spojrzenie, a jej wzrok przeszył go i przyprawił o dreszcze. Uśmiechnęła się. Wzięła do ręki neseser i otworzyła go.
- Ładna sumka. – powiedziała bez uśmiechu, po czym wyrzuciła pieniądze do rzeki. – Ale mi się nie przydadzą. A tobie już w szczególności.
Podeszła do osłupiałego mężczyzny, który patrzył jak ta mała fortunka rozmięka w wodzie i zostaje z niej tylko wspomnienie.
- Dałam ci szansę. – szepnęła mu prosto do ucha. Mężczyzna drgnął przed jej lodowatym oddechem. – Dałam ci szansę, której nie umiałeś, lub też po prostu nie chciałeś wykorzystać. Zabiłeś dziecko. Niewinne dziecko, które ci zaufało jak własnemu ojcu. A ty potraktowałeś je jak przedmiot.
Mężczyzna zaczął się wyrywać, lecz dziewczyna go zatrzymała.
- Zostaw mnie, nikogo nie zabiłem ty wariatko!
- Powtarzałeś to już tyle razy, że sam zaczynasz w to wierzyć – jej głos był zimny i opanowany - Pozwoliłeś mu uwierzyć, że jego rodzice nie żyją a ty zapewnisz mu dom, zaopiekujesz się nim. Lecz kiedy zaczął coś podejrzewać zabiłeś go, tak samo jak jego całą rodzinę. Swoją rodzinę. Dałam ci szansę na odkupienie win, miałeś go wychować, miałeś zaopiekować się swoim bratem, ale widzę, że to był błąd. Nie ma większej zbrodni, niż ta przeciwko własnej krwi. Za krew swojej rodziny musisz zapłacić swoją krwią.
Poczuł tylko zimno ostrza przecinającego skórę i wbijającego się w serce. Na kosztownym, białym futrze pojawiła się szkarłatna plama krwi. Mężczyzna powoli osunął się na ziemię, a śnieg, niczym całun, wkrótce pokrył jego ciało delikatnym puchem.
- Czy ludzie nigdy nie nauczą się ze sobą współżyć w zgodzie i przyjaźni? – zapytała dziewczyna i pogłaskała kruka, który przyglądał się całemu zajściu. Westchnęła. – Chyba nigdy ich nie zrozumiem, a Ty przyjacielu? To już szósty w tym tygodniu, a dziś dopiero wtorek. Dokąd zmierza ten świat…
Ptak wzbił się w powietrze, zatoczył koło i usiadł jej na ramieniu, po czym ruszyli przed siebie, całkowicie anonimowi i przez nikogo nie dostrzegani.

R.I.P

2009-02-11T15:48:00.003+01:00

Mietek bez Skarpetek umarł śmiercią tragiczną po dwóch dniach od narodzin. Uczcijmy go minutą ciszy.

...

Ostrzegam jednak, że mimo wszystko strona nie przestanie funkcjonować i od czasu do czasu będzie aktualizowana różnościami, które w przypływe samozachwytu spodobają mi się na tyle, aby tu trafić.

Pozdrawiam,

Dominika

cos zupelnie innego... bo tak.

2009-02-11T15:37:00.004+01:00

Opowiadanie zaczęte dawno temu, niedokończone i zapewne już go nie dokończę. Możecie wymyślić sobie zakończenie wedle uznania.

Otwarta książka leżąca na nocnym stoliku w małym, ciemnym pomieszczeniu była bardzo gruba i bardzo zniszczona. Kartki unosiły się przy każdym podmuchu wiatru, który bezczelnie włamywał się do pokoju przez szczeliny w zabitych deskami oknach. Książka wydawała się być od dawna przez nikogo nieczytana. Cały pokój sprawiał wrażenie jakby czas się w nim zatrzymał i ciągle był tym samym pomieszczeniem dla służby z zamierzchłych czasów. Niezmąconą ciszę, która opanowała cały ten pokój i wydawała się wypełzać szczeliną pod drzwiami na długi, drewniany korytarz, przerwał nagle skowyt wilka. Przez jedyne nie zabite okno wpadła do pokoju czarna postać. Otrzepała się z kurzu i podeszła do nocnego stolika. Wzięła do ręki książkę, a raczej kilka jej kartek i, stojąc nieruchomo przez dłuższą chwilę, czytała. Następnie rzuciła kartki niedbale na podłogę, odwróciła się i usiadła w zakurzonym, starym fotelu, który pod naciskiem skrzypnął złowrogo, jakby nie chciał, by ktoś na nim siadał.

II
Pierwsze promienie słońca na siłę wdzierały się przez zabite okna. W cieniu, na starym fotelu wciąż nieruchomo siedziała ta sama postać. Spała. W całym pokoju słychać było jej ciężki oddech. Nagle do pomieszczenia wszedł mężczyzna. Wysoki, ciemnooki brunet o śniadej cerze i wąskich ustach. Ubrany był w długi czarny płaszcz, seledynowe spodnie i szary, wypłowiały sweter. Delikatnie podszedł do śpiącej postaci i usiadł na krześle naprzeciwko niej. Przez chwile wpatrywał się w śpiącego jakby widział go pierwszy raz w życiu. Naturalnie znali się bardzo dobrze.
- Wstawaj śpiąca królewno. – powiedział, lecz usłyszał tylko pomruk niezadowolenia – Wstawaj! – krzyknął – Ileż można na ciebie czekać?
- Co?! – zerwała się nagle postać. Była to dziewczyna. Wysoka, szczupła brunetka o dużych, kryształowych oczach i niezwykle pełnych ustach. – Doprawdy, chociaż raz mógłbyś zbudzić mnie odrobinę delikatniej.
- Tak jasne. Nie mamy czasu na pieszczoty. – mężczyzna wstał i podszedł do wybitego okna, przez które wcześniej wpadła kobieta – Nie nauczysz się wchodzić przez drzwi?
- Daj spokój. Nie przyszedłeś tu żeby mówić mi którędy mam wchodzić do domu. Kto tym razem?
Mężczyzna bez słowa podszedł do siedzącej na fotelu dziewczyny. Usiadł naprzeciwko niej i uśmiechnął się ironicznie.
- Zgadnij.
- Nie… nie on.
- A jednak – odparł mężczyzna zakładając nogę na nogę. – Musisz coś z tym zrobić. Rozumiesz, prawda?
- Jasne. Ale ile razy można? Ten koleś jest jak łupież. Nienawidzę go.
- Wiem. Jeśli nie chcesz, mogę to zlecić komuś innemu. Wiesz, jest wielu chętnych, którzy zrobią to nawet za pół twojej ceny.
- Chyba żartujesz. Oczywiście, że chcę to zlecenie. Powiedz mi tylko gdzie mogę go znaleźć.
- Pamiętasz ten stary port? Pracował tam pewien barman, kuternoga. Jego pytaj o szczegóły. – powiedział mężczyzna i wstał. Dopiero teraz dziewczyna zauważyła, w co jest ubrany.
- Ok. Powiedz mi jeszcze tylko jedno. Komu ukradłeś te spodnie? – dziewczyna roześmiała się perliście. Mężczyzna bez słowa zapiął płaszcz i szybkim krokiem wyszedł z pokoju.

III
Był już późny wieczór, kiedy do portowego baru weszła wysoka, kryształowooka dziewczyna. Siadła przy barze, lecz nic nie zamówiła.
- Hej! Ty, za barem! Gdzie mogę znaleźć tego starego zgreda, Zentha?
- To zależy kto pyta. – odpowiedział nieogolony, krępy mężczyzna po pięćdziesiątce.
- Powiedz mu, że jeśli zaraz nie ruszy tu swojej tłustej dupy to niejaka Leritha chętnie mu ją przekopie.
Barman popatrzył przez chwilę na dziewczynę, po czym odszedł na zaplecze. Po chwili wrócił z wysokim, barczystym mężczyzną z przepaską na oku i drewnianą nogą.
- Czego chcesz? – rzucił w stronę Lerithy.
- Obawiam się, że musisz mi pomóc.
- Ja niczego nie musze. Wynoś się. – odparł, odwrócił się i skierował z powrotem na zaplecze. W tym samym czasie dziewczyna zręcznie przeskoczyła bar, złapała Zentha za ramię i unieruchomiła przyciskając go twarzą do ściany i przystawiając do karku nóż.
- Przykro mi gołąbeczku, ale w tej kwestii mamy odmienne poglądy. Albo odpowiesz mi na parę pytań i rozstaniemy się w przyjaźni albo ty rozstaniesz się z całym tym pięknym światem. Czy muszę pytać, co wybierasz?
- Puść mnie wariatko! Czego ty chcesz?!
- Zróbmy tak: ty zaprosisz mnie do swojego, pożalcie się bogowie, biura, a ja wyjaśnię, co mnie sprowadza w twe, jakże skromne, progi. – oznajmiła Leritha spokojnie puszczając barmana z uścisku.
- Właź. – warknął Zenth.
„Biuro” znajdowało się w małym, ciasnym pokoju całym wypełnionym różnymi rupieciami. Wszędzie walały się papiery, niedopałki papierosów i cygar, na ścianie, tuż obok regału z mapami, wisiała stara sieć rybacka a w powietrzu unosiły się kłęby gęstego dymu.
- No, no. Całkiem ładnie się urządziłeś. Kiedy byłam tu ostatnio to na środku stał tylko ten stary stół a pod sufitem wisiał hamak.
- Gadaj, czego chcesz i wynoś się.
- Widzę, że do rozmownych nie należysz. – powiedziała dziewczyna siadając w fotelu – Nie domyślasz się co mnie tu sprowadza? – spojrzała na mężczyznę, lecz ten nie odpowiedział. – Laurence.
- Co?
- Laurence.
- Nie wiem, o kim mówisz.
- Ależ oczywiście, że wiesz. Spędziłeś z nim parę ładnych lat w pierdlu na Helionie.
- Laurence... – szeptem powtórzył barman mrużąc oczy jakby zastanawiał się nad czymś. – Czego od niego chcesz? – ocknął się nagle z zadumy. – Zresztą, nie obchodzi mnie to. I tak nie wiem gdzie jest ten dureń.
- Dlaczego mam wrażenie, że kłamiesz? Dlaczego go kryjesz? Przecież wiesz, że cię wydał. Sądziłam, że z chęcią pomożesz go znaleźć. Ale jeśli nie… sama będę musiała wydać te pięć tysięcy. Trudno, żegnaj. – Leritha wstała i skierowała się ku drzwiom.
- Czekaj…
- Tak?
- Ten dureń często grywa z karty z ludźmi ze Stohter. Szukaj go w barze ‘Agryppa’.
- To nie było takie trudne, prawda?
- Wynoś się. I nie wracaj tu.
- Jak zwykle uprzejmy. – dziewczyna wstała i wręczyła Zenthowi ciężką, skórzaną sakiewkę – Raczej nie odprowadzisz mnie do drzwi? – spojrzała na niego swoimi kryształowymi oczyma, po czym odwróciła się i wyszła.

IV
Klucz zgrzytnął w zamku. Leritha weszła do ciemnego pokoju z zabitymi oknami i starą książką na nocnym stoliku. usiadła na parapecie jedynego niezabitego okna opierając się o ścianę. Tornell nie dawał znaku życia od czterech dni.
- Gdzie jesteś… - szepnęła w noc.

Następnego ranka obudziła się na podłodze. Znowu to samo, pomyślała. Cholerne sny. Powoli wstała i usiadła na fotelu ze stolika wzięła tabletkę. Rozkruszyła ją w palcach i wsypała żółty proszek do szklanki z wodą. Szybko wypiła, założyła starą skórzaną kurtkę i ciemne okulary, po czym wyszła. Tym razem przez drzwi. Nie dam rady, pomyślała. Nie dziś. Odwróciła się na pięcie i wróciła do domu. Zbudziła się dopiero następnego ranka.

***
- Nie wiem, co powiedzieć.
- Bardzo cierpiał?
- Obawiam się, że tak. Posłuchaj…
- Dopadnę tego bydlaka.
- Leri…
- Chcę go zobaczyć.
- Lepiej nie. On jest…
- Chcę go zobaczyć.
- Chodź za mną. Ale uwierz mi, że...
- Po prostu mnie do niego weź.
***
V
Tornell, a raczej to, co z niego zostało, leżał w wielkiej kałuży krwi i wnętrzności. Jego niegdyś przystojna twarz przypominała krwawą miazgę. Leritha uklęknęła przy nim.
- Ciągle masz te spodnie. – szepnęła – Wiedziałam, że kiedyś przyniosą ci pecha. Nigdy nie miałeś gustu… Ale byłeś jedyny, wyjątkowy. Pomszczę cię Tor. – powiedziała wstając. – Pomszczę.
Światło księżyca padało na jej twarz. Szła powoli. Po jej bladej twarzy toczyły się łzy.
--
W Agrypie było tylko kilka osób. Przy barze siedział wysoki chudy mężczyzna. Okrywał go całkowity mrok. Na głowie miał kaptur. Mimo to jednak kryształowe oczy kobiety bez trudu dostrzegły strach i niepokój malujący się na jego twarzy.
- Szklankę mleka. – rzuciła Leritha do barmana. Barman popatrzył na nią z cynicznym uśmieszkiem. Szybko jednak przestał się śmiać i drżącą ręką podał jej szklankę mleka. Nie odważył się ponownie spojrzeć na złą bladą twarz z kryształowymi oczami o kocich źrenicach, która w półmroku sprawiała upiorne wrażenie.
- Coś jeszcze? – mruknął barman. Nie doczekał się jednak odpowiedzi. Dziewczyna odwróciła się tyłem i wypiła mleko.
- Słyszałem, że twój koleżka Tornell natknął się na Stohter’ów. – usłyszała. – I, że Laurence ciągle bawi się swoim młotkiem… - mówił to chłopak w kapturze.
- Zamknij się Tser. Jeszcze ci mało?
- Mało? Uważasz, że to, co zaszło na moście mnie wystraszyło?
- Nie. Uważam, że przez to, co zaszło na moście straciłeś oko. Ale jeśli się nie zamkniesz stracisz i drugie.
Chłopak dokończył w ciszy swoje piwo i wyszedł z baru. Sprawiał wrażenie wystraszonego.

VI
Minął już tydzień od śmierci Tornella, Leritha jednak wciąż nie mogła się pozbierać i pogodzić ze stratą przyjaciela. Co dzień wypijała litry kawy, prawie nie jadła i coraz rzadziej wychodziła z mieszkania. Sądziła, że już wszyscy zapomnieli o jej istnieniu, i w głębi duszy cieszyła się z tego, gdy pewnego wieczora zadzwonił telefon. Dziewczyna niechętnie podniosła słuchawkę.
- Co? – szepnęła
- Tu Smiffy.- powiedział przyjemny głos w słuchawce. Leritha nie odpowiedziała. – Możesz mi wyjaśnić jedną rzecz?
- Mianowicie?
- Co się z tobą do cholery dzieje?! – wrzasnął Smiffy. Dziewczyna z wyrazem bólu odsunęła słuchawkę od ucha i odpowiedziała spokojnym głosem:
- Czy mógłbyś mówić odrobinę ciszej? Boli mnie…
- Nie! Nie mógłbym! Nie możesz się nad sobą użalać. Leri, nie poznaję cię. Gdzie się podział twój entuzjazm, chęć życia?
- Umarła tydzień temu. – odpowiedziała ze smutkiem.
- Więc o to chodzi. Dobrze się składa, bo mam coś, co poprawi ci humor.
- Taa, jasne.
Chłopak odłożył słuchawkę. Leritha z ulga osunęła się na fotel i wypiła żółty napój. Cieszyła się, że nie musi już z nikim rozmawiać, gdy nagle rozległo się pukanie, czy też raczej walenie w drzwi.
- Odejdź – szepnęła zamykając oczy. Gość jednak nie ustępował. – Spieprzaj! – krzyknęła, lecz rwący ból w skroniach przyhamował ją nieco. Łomotanie ucichło. Usłyszała jeszcze szybkie kroki po schodach i trzask zamykanych drzwi. Nareszcie, pomyślała, jeszcze chwila i zagryzłabym go, choćby za drzwiami stał sam szatan. Przykryła się kocem i przekręciła na drugi bok natychmiast zapadając w drzemkę. Niedługo jednak cieszyła się snem, bo po chwili rozległ się cichy pisk i przez wybite okno do pokoju wleciał nietoperz i usiadł na fotelu naprzeciwko dziewczyny. Leritha popatrzyła na intruza jednym okiem, po czym z ciężkim westchnieniem powiedziała:
- Nie rozumiesz po ludzku, pajacu?
Nietoperz przechylił głowę patrząc ciągle na dziewczynę. Nagle zerwał się do lotu, zrobił kilka okrążeń, po czym siadł na podłodze i nakrył się skrzydłami. Dziewczyna usiadła z wciąż przymkniętymi oczami, a gdy je otworzyła stał przed nią dość niski mężczyzna z kozią bródką i pejsami o jasnej, prawie białej cerze. Po nietoperzu nie było śladu.
- Wyglądasz fatalnie – jego głos był niski i przyjemny.
- I kto to mówi? Wampir, który ma metr sześćdziesiąt i pekaesy. Pff.
- Spójrz lepiej na siebie! Zdołowana wilczyca na stercie śmieci popijająca ziółka. Wyglądasz dużo gorzej. Pomimo, że masz ponad metr osiemdziesiąt.
- Masz jakiś interes? – zapytała – Głupie pytanie. Jasne, że tak, inaczej byś mnie nie zaszczycił swoja obecnością. Przykro mi, ale odpowiedź brzmi nie.
Chłopak usiadł na podłodze podpierając się rękami i uśmiechnął się miło.
- Zgodzisz się. – powiedział – Zgodzisz się, bo chodzi o Tornella. – Leritha gwałtownie podniosła spuszczona głowę, lecz ból nie dawał za wygraną.
- Smiffy… - szepnęła z trudem – Bądź tak miły i nie dręcz mnie przeszłością. Wystarczy, że sama to robię.
- Nie, nie. Źle mnie zrozumiałaś. – chłopak pochylił się do przodu – Mam cię do niego zaprowadzić.
- Wczoraj byłam w katakumbach. Nie będę tam łaziła codziennie.
- Ciągle źle mnie rozumiesz. – wampir pokręcił głową – Ech, nie powiem ci już nic więcej. Idziemy do portu. – Powiedział, po czym wstał i kopnął w fotel z leżącą na nim, półprzytomną, dziewczyną. Otworzyła oczy i znudzonym głosem powiedziała:
- Wiesz, że jesteś upierdliwy?
- Tak, tak. Rusz dupę. Idziemy.

***
- Co cię łączyło z Tornellem?
- Przyjaźń.
- Tylko?
- Aż.

- Smiffy?
- Hm?
- Pamiętasz Tsera?
- Taak. Pogodziliście się?
- Nie. Nie o to chodzi.
- A co? Stracił drugie oko?
- On należy do Stohter’ów, prawda?
- To za dużo powiedziane. Służy im raczej jako worek treningowy.
- Ale zna ich?
- No tak. Czemu pytasz?
- Na kilka dni przed… śmiercią Tornell dał mi zlecenie.
- Że co?
- Laurence.
- Centrum nie wydawało list w tym miesiącu
- Pewnie cos przeoczyłeś. Ale nie ważne. Tser powiedział mi, że to właśnie Laurence go zabił.
- To prawda.
- Wiesz gdzie on może być?
- Laurence? Nie. Ale znam kogoś, kto wie.
- Kogo?
- Tornella.
- …
- Jesteśmy na miejscu.
***
VI
Opary unoszące się nad jeziorem miały podejrzanie zielony kolor, który wskazywał na obecność chemikaliów, lub czegoś jeszcze gorszego. O betonowy brzeg obijały się martwe ryby i glony. Dwie postacie sunęły powoli wąską dróżką, co chwila płosząc okoliczne szczury.
- Możesz mnie oświecić, po jaką cholerę przyprowadziłeś mnie na to zadupie?
- Mówiłem ci już. Tornell chce cię zobaczyć.
Leritha nie wytrzymała i, prawie przez łzy, krzyknęła mu w twarz:
- Tornell nie żyje!
W tej samej chwili ktoś chwycił ja za ramię. Dziewczyna instynktownie odwróciła się z zamiarem unieszkodliwienia napastnika, ale na jego widok znieruchomiała.
- Witaj Leri – powiedział słodkim głosem i uśmiechnął się.
Dziewczyna otworzyła szeroko oczy, nie mogła wydobyć z siebie słów, przez zaciśnięte zęby wydobyło się jedynie ciche westchnienie a w jej pięknych oczach błysnęły łzy.
- Tor… - szepnęła. Łzy popłynęły po jej policzku.
- Cześć maleńka. – Tornell roześmiał się perliście i mocno przytulił Lerithe – Tak tęskniłem… - dodał szeptem.
- Ale ja cię widziałam… - wyjąkała dziewczyna wciąż obejmując przyjaciela – Widziałam cię… twoje zwłoki… ja… na wszystkich bogów, Tor… jak?
- Ćsiii… uspokój się już. Chodź do Zentha, napijesz się czegoś a ja ci wszystko opowiem.

VII
Proszę, wypij to. Tak, to herbata. Zielona. Taka, jaką lubisz. Tak wiem, że jesteś w szoku, ale pozwól, że wszystko ci wyjaśnię. Wszystko po kolei. Mamy czas.
Cofnijmy się do tego dnia sprzed dwóch tygodni. Przyszedłem wtedy do ciebie powiedzieć ci o Laurence’ie. Wcale się nie zdziwiłem, że przyjęłaś to zlecenia, bo wiem ile dla ciebie znaczy złapanie mordercy twojego brata. Jednak nie powiedziałem ci wtedy wszystkiego. Tak, wiem. Ale nie mogłem ci nic powiedzieć zanim sam tego nie sprawdziłem. Naraziłbym cię na niebezpieczeństwo. Jeszcze tego samego dnia poszedłem, więc do Agryppy, aby dowiedzieć się jak jest naprawdę. Po rozmowie z Tserem… Tak, wiem, że nie można mu ufać, ale on obraca się wśród ludzi Laurence’a i mimo, że nie powiedział mi wszystkiego to jednak naprowadził mnie na pewien trop. Jak już mówiłem, zaraz po rozmowie z Tserem przyszedłem tutaj. Zenth jest, co prawda starym zgredem, ale ma wobec mnie pewien dług. Powiedział mi coś, co podobno jakimś sposobem wyszło poza krąg Stohter’ów i gdyby dowiedzieli się o tym… no cóż, Zentha mógłby spotkać niemiły koniec. W każdym razie z jego opowieści wynikało mniej więcej tyle:
Po pierwsze, Laurence nie jest człowiekiem. W tym przypadku jednak potwierdziły się tylko nasze przypuszczenia, aczkolwiek nikt z Centrum nie przypuszczał, że przywódca ludzkiego gangu może być wampirem. Nie patrz tak, Smiffy, wiem, że to dosyć dziwne, ale to jeszcze nie wszystko. Z dalszej części opowieści Zenthta wynikało, że przemienił go… nie uwierzycie… Tser.
Och, Leri, nic ci nie jest? Masz, wypij jeszcze herbaty. Może chcesz mleka? Dobrze.
Jak już mówiłem, Laurence został przemieniony przez Tsera jakkolwiek absurdalne by się to wydawało. Nie wiem jednak, w jaki sposób Laurence zrobił z niego swoja maskotkę i worek do bicia. Trochę to podejrzane, ale przejdźmy dalej.
Po drugie, jeśli chodzi o mnie. Moja śmierć była, że tak powiem, nie do końca prawdziwa. Smiffy doskonale o tym wiedział, gdyż sam pomagał mi wszystko przygotować. Chacha… Leri, nie patrz tak na niego! Kazałem mu milczeć. Wszystko musiało wyglądać jak najbardziej wiarygodnie, sama rozumiesz. To… a raczej ten, którego zwłoki widziałaś to był mój hologram. Oczywiście wszyscy wiemy, że zwykłego hologramu nie można skrzywdzić, ale tamten był dziełem Centrum. Cóż mogę rzec, technika idzie naprzód. Tak więc, podczas gdy Laurence bawił się swoim ulubionym młotem i rozgniatał głowę mojemu biednemu hologramowi ja siedziałem w ukryciu, a kiedy nasz kolega skończył poszedłem za nim. Nasza podróż skończyła się jednak dosyć szybko. Po około 15 minutach doszliśmy do ślepej uliczki. Laurence podszedł do ściany z lewej strony i wcisnął jedną z cegieł, po czym szybko wszedł do środka, a ściana zamknęła się równie szybko jak się otworzyła. Chciałem pójść za nim, ale gdy podszedłem do ściany żadna cegła nie dała się wcisnąć. Przypuszczam, że potrzebne jest jakieś hasło czy coś w tym rodzaju. W ciągu tamtego tygodnia niejednokrotnie byłem w tamtym miejscu z różnymi czarodziejami, wróżbitami i innymi podejrzanymi typkami, lecz nikt z nich nie potrafił mi pomóc. I oto jestem.

Poznajmy się, część pierwsza.

2009-02-10T18:38:00.001+01:00

I
-Byłeś świetny misiu…
-…
-Misiu? Śpisz?
-…
-Mietek!
-Nie krzycz, bo dostaniesz zmarszczek na tej swojej ślicznej buźce. Przecież nie śpię, zamyśliłem się.
-A o czym myślisz?
-Usiłuję sobie przypomnieć twoje imię, jeśli mam być szczery, ale ni cholery nie pamiętam. Tak więc nie chcę być niemiły, ale idź w cholerę, bo łeb mnie boli, a twój piskliwy głos doprowadza mnie do białej gorączki…

Kac to straszna rzecz. Zwłaszcza, gdy budzisz się w obcym miejscu, bez najmniejszego pojęcia skąd się tu wziąłeś, a obok ciebie leży naga kobieta sugerująca dosyć jednoznacznie co się działo ostatniej nocy. Kiedy już pozbędziesz się intruza i zaspokoisz pierwsze pragnienie, na myśl nieubłaganie ciśnie się zagadka dnia.
- Gdzie ja kurwa jestem?
Lecz później szybko przychodzi zwątpienie, któremu towarzyszy senność i nieodłączna sentencja:
- Więcej nie piję…
Po czym padasz na łóżko i marzysz o szybkiej śmierci. Tak mniej więcej można określić ów poranek Mietka, który po raz kolejny już pożałował swoich decyzji.
Pod wieczór, kiedy żołądek był już na swoim miejscu, a głowa trzymała się na karku w miarę stabilnie przyszła pora, że dowiedzieć się o co tu chodzi. Jak Mietek już zdążył zauważyć znajdował się na jakiejś kupie siana, w jakiejś stodole, która to stała na jakimś polu, które przecinała jakaś rzeka w jakiejś miejscowości. Sądząc po górzystym terenie było to gdzieś na północy kraju. Chłopak stał przed budynkiem i rozglądał się, sam nie wiedząc za czym.
- Więcej nie piję… - splunął na ziemię i wrócił do stodoły z myślą, że z samego rana wyrusza na poszukiwania najbliższego miasta lub osady. Przecież nie może to być daleko.

wstęp do czegoś nowego...

2009-02-09T21:12:00.000+01:00

Mówili później, że nadszedł od południa, od bramy Tureckiej. Widywano go w barach i okolicznych zamtuzach szczycących się opinią tanich, ale przytulnych, powiadają, że obracał się w towarzystwie kobiet pięknych, jaki tych, dla których matka natura nie była zbyt łaskawa. Lubił wypić, czasem za dużo, co zazwyczaj skutkowało bójką, która, o ile miał szczęście, kończyła się przyjacielskim uściskiem przeciwników, którzy po kolejnych sześciu kolejkach zostawali najlepszymi przyjaciółmi. Bywało też jednak, że w trakcie walki lądował w końskim łajnie na zewnątrz baru, było to jednak rzadkością. Wszędzie, gdzie zawitał był dość popularny i nie miał problemów z nawiązywaniem nowych znajomości, jako że był nad wyraz wygadany. Z opowieści ekskluzywnych pań do towarzystwa, jak i zwykłych dziwek wywnioskować można, że był zarówno niezwykle uprzejmy i czarujący, jak i całkiem przystojny. Mietek bez Skarpetek, bo tak go zwali, zapisał się na dobre w historii tego miasta, i po dziś dzień krążą o nim historie, rzekomo prawdziwe…

No. 2

2009-02-09T14:45:00.002+01:00

Spotkałam go całkiem przypadkowo w pociągu do Straumy. Nie mogłam znaleźć wolnego przedziału, a on jechał sam. Był nadzwyczaj chudy i blady. Jego twarz była zniekształcona, pokryta bliznami, jednak miał w sobie coś, co sprawiało, że był pełen życia. Trzeba przyznać, że nie wzbudzał sympatii na pierwszy rzut oka i początkowo czułam się dziwnie w jego towarzystwie, ale po tej nocy w pociągu nic już nie było takie, na jakie wyglądało.
*
Czytałam właśnie ‘Rzeczy pierwotne’, kiedy odezwał się niskim, nosowym głosem:
- Niebo jest dziś wyjątkowo piękne.
- Aha. – odpowiedziałam nie odrywając się od lektury. Szczerze mówiąc w ogóle nie miałam ochoty z nim rozmawiać, ale jednocześnie było w nim coś, co mnie przyciągało.
- Queed Folck. – powiedział wskazując na moją książkę - Nie sądziłem, że ktoś poza mną czytuje jego powieści. Trochę szkoda, że zginął w tym wypadku, mógłby napisać jeszcze kilka tomów. Ale takie było widać jego przeznaczenie.
- Nie przeznaczenie a głupota. – nie mogłam już słuchać tego człowieka. On przecież nic nie wiedział. Nie miał pojęcia, kim jestem, co tu robię. Nie wiedział też, że Queed Folck był moim ojcem. Bo i skąd miał to wiedzieć.
- Zwykła głupota. Gdyby choć przez chwilę pomyślał o tym co robi… - zdałam sobie sprawę, że mój głos się załamuje. Nie chciałam się rozklejać przed nieznajomym, dziwnym facetem. – Nie ważne. – dodałam szybko. – Pozwoli pan, że wrócę do książki.
Mój rozmówca zamilkł. Ale ja już nie mogłam skupić się na ‘Rzeczach pierwotnych’. Ten stary głupiec przypomniał mi ojca. Przypomniał mi samą siebie. A kim jestem? Nazywam się Alioe Folck i jestem archeologiem oraz, jak już wiecie, córką niezbyt znanego pisarza.
Dwa lata temu ojciec wyjechał do Peleru szukać ‘inspiracji do nowej powieści’. Niestety nigdy tam nie dotarł. Jako pilot z zamiłowania postanowił sam polecieć na wyspę. Miał również inne zamiłowania – alkohol. Na kilka godzin przed startem urządził sobie z kolegami przyjęcie pożegnalne. Nie pomyślał jednak o tym, że kiedy obraz przed oczami się rozmazuje, a wysokościomierz w samolocie nawala, trudniej jest ominąć skalną ścianę. Jak już mówiłam, do Peleru nigdy nie doleciał, a szczątki jego samolotu znaleziono po dwóch miesiącach w Górach Kosmatych, 560km od wyspy. Wszystko przez to, że lubił wypić w najmniej odpowiednim momencie.
I gdzie tu przeznaczenie? Zwyczajna głupota i żaden stuknięty, kościsty facet nie wmówi mi, że takie było jego przeznaczenie.
- Może i głupota. – powiedział mężczyzna wyrywając mnie z zamyślenia. – Ale czy nie uważa pani, że naszym życiem coś kieruje? Coś co jest ponad wszystko? – jego głos był dziwnie spokojny i miły a zarazem było w nim coś, co przyprawiało o dreszcze.
Spojrzałam na niego znad książki. Miał niesamowicie smutny wyraz twarzy, patrzył ze skupieniem na jakiś odległy punkt, gdzieś na horyzoncie. Nie odpowiedziałam.
- Dobrze, na mnie już czas. – westchnął. – Miło było z panią rozmawiać, żegnam. – powiedział, po czym wstał i skierował się do drzwi. Wyjrzałam za okno. Do najbliższej stacji było jeszcze co najmniej 10 minut, dokąd on idzie? Ciekawość wzięła górę, wstałam i poszłam za nim. I prawie natychmiast stanęłam jak wryta, gdy zobaczyłam co ten szaleniec robi! Stał w otwartych drzwiach wagonu gotowy do skoku z pędzącego pociągu. A jednak, pomyślałam, a jednak to jakiś psychol! Opanowałam się szybko i złapałam go i pociągnęłam ku sobie, gdy właśnie odpychał się od krawędzi.
- Czy pan zwariował?! Pan by się zabił! – krzyczałam na niego, lecz on leżał na podłodze i uśmiechał się do mnie. – I co pana tak śmieszy?! To wcale nie jest śmieszne...! –musiałam się opanować bo jeszcze chwila i sama wyrzuciłabym go na zewnątrz. – Zaraz kogoś zawołam, proszę się nie ruszać…
- Proszę nikogo nie wołać. – przerwał mi śmiejąc się już na głos. – Proszę mi tylko pomóc wrócić do przedziału.
Nie wiedzieć czemu usłuchałam i już po chwili znów siedzieliśmy razem w tym samym miejscu.
- Proszę pana – zaczęłam uspokajającym tonem – cokolwiek pana do tego skłoniło, nie jest warte takiego czynu. Chyba pan rozumie, że od tego nie ma odwrotu i…
- Spokojnie dziecko. – przerwał mi – Doskonale wiem co robię. – szczerze w to wątpiłam! Przed chwilą chciał się zabić, a teraz mi mówi, że wie co robi. I jeszcze się z tego śmieje!
- Powiedz mi – podjął po chwili – czemu, według ciebie, chciałem skoczyć?
Zawahałam się.
- Przypuszczam, że ma pan jakieś problemy… - odpowiedziałam, a on spojrzał na mnie z uśmiechem.
- Dwa lata temu. – zaczął – Dwa lata temu wybrałem się w podróż mojego życia. Trzymiesięczną podróż. Widziałem wiele pięknych miejsc, rzeczy, poznałem mnóstwo ciekawych ludzi. Znalazłem również natchnienie do nowej powieści. Nie dane mi było jednak jej napisać, bowiem na mojej drodze stanęła przeszkoda, której żaden człowiek nie potrafi ominąć. Przeznaczenie. Przeznaczenie pod postacią własnej pychy i głupoty. Miałaś rację, to była głupota, ale tak miało być. Widzisz, dzisiaj wcale nie zamierzałem skoczyć z tego pociągu. Chciałem tylko dać ci radę, że ty powinnaś to zrobić zanim będzie za późno. Żegnaj. – dokończył z zatroskaniem na twarzy po czym wstał i szybkim krokiem opuścił przedział. Nie da się ukryć, że nie wiedziałam wtedy co myśleć. Miałam przed oczami ojca, słyszałam jego głos. Coś do mnie krzyczał, ale nic nie rozumiałam. Nagle w mojej głowie rozległ się jego krzyk: ‘JUŻ!’. Zerwałam się na równe nogi, nacisnęłam hamulec bezpieczeństwa i szybko wybiegłam na korytarz a potem wyskoczyłam z pociągu.
Po godzinie marszu doszłam do stacji paliw, gdzie dowiedziałem się z wiadomości, że pociąg osobowy relacji Kopiou – Strauma z przyczyn jak dotąd nieznanych wypadł z torów i spadł z urwiska.

No. 1

2009-02-09T11:14:00.001+01:00

Mężczyzna siedzący w fotelu był chudy. Można nawet powiedzieć, że był niezdrowo chudy. Jego blada twarz przyciągała wzrok wystającymi kośćmi policzkowymi i długim, spiczastym nosem, poniżej którego czerwienią odznaczały się małe usta. Powolnym ruchem sięgnął do szuflady stolika stojącego obok fotela. Przez chwilę trzymał na niej dłoń, jakby miała w sobie jakąś moc, poczym powolnym ruchem wysunął ją. Ze środka wyjął średnich rozmiarów przedmiot owinięty w bordową chustę z koronkową oblamówką. Położył go sobie na kolanach, tak delikatnie, jak to tylko było możliwe. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w niego niepewnym wzrokiem, poczym zdjął osłaniającą przedmiot chustę, a jego oczom ukazał się, lśniący zimnym blaskiem, rewolwer. Kościstą ręką chwycił broń kilka razy przekręcając bębenek i włożył lufę do ust najgłębiej jak mógł. Zamknął drżące powieki i szybkim, pewnym ruchem nacisnął spust. Głuche kliknięcie. Mężczyzna wyjął broń z ust i westchnął.
- Cóż… może następnym razem.
Wstał i wyszedł z pokoju.

-----------------------------------

tylko coś na rozgrzewkę, żeby nie było tu tak pusto. obiecuję poprawę.

Dominika.